نگاه، سکوت و کلام مومن

نگاه، سکوت و کلام مومن

قال امیرالمؤمنین(ع): «المؤمن اذا نظر اعتبر، و إذا سکت تفکر ...، و إذا أعطی شکر، و إذا ابتلی صبر»

مؤمن به هر چه نظر کند نظر عبرتست «نظر خدای بینان ز سر هوا نباشد» چون خاموش باشد سکوتش فکرتست مانند مردم غافل  از خدا نیست بلکه بیاد خدا و بفکر عظمت و حکمت‌های الهی است و اگر خدا نعمتی به او عطا کند بشکر آن نعمت است. شکر نعمت، علم تعلیم بخلق و ارشاد و هدایت است، و شکر نعمت جاه عدل و محبت بزیر دستانست، و شکر هر نعمت صرف کردن آن نعمت است برای غرضی که خدای برای آن غرض آن نعمت را عطا کرده است و اگر مؤمن را بلائی رسد مانند مرض و فقر و مرگ فرزند، در بلا جزع نمی‌کند زیرا بلا را هم نعمتی از خدا می‌داند و صبر می‌کند تا خدا جزای صابران به وی عطا کند که إنما یُوفّی الصّابرون أجرهم بِغَیرِ حِساب».[1]