برای یک زندگی سالم

معصومه صادقی

هر وقت سخن از سلامتی به میان می‌آید، موضوعاتی مثل: تغذیه خوب، ورزش کافی، رعایت بهداشت مناسب و استراحت لازم، در ذهن افراد تداعی می‌شود، در صورتی‌که علاوه بر اینها، رعایت جهاتی که به سلامت روح و روان مربوط می‌شود نیز باید مورد توجه همه ما قرار گیرد. در مورد نداشتن سلامت جسمی، ممکن است کسی به بیماری مادرزادی یا بیماری‌های دیگری مبتلا باشد، که پس از آگاهی از این مشکل، با مراجعه به پزشک یا رعایت بهداشت و نظافت، در مقام معالجه، سلامتی خویش را به زودی به‌دست می‌آورد. اما در مورد «بیماری‌های روانی» مثل استرس، پریشانی، اضطراب و آشفتگی‌هایی که منجر به تنش‌ها و اختلالات در زندگی خانوادگی و اجتماعی می‌شود، علاوه بر مطالعه و مشاوره برای دستیابی به یک زندگی سالم موارد دیگری نیز می‌توانند نقش سازنده‌ای را ایفا کنند که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: 1. ایمان و یاد خدا: اگر خدا و دستورات اخلاقی و حقوقی او مورد فراموشی قرار گیرد، زندگی حیوانیت شروع می‌شود و در چنین وضعی، آسیب‌ها و درگیری‌های تلخی زندگی را تیره و تار می‌سازد، که باید با آرامش و غلبه بر آشفتگی‌ها آن را آرام و باثبات گردانید. خداوند، در قرآن کریم فرموده است: «الا بذکر الله تطمئن القلوب»؛آگاه باشید، که با یاد پروردگار عالم، دلها آرام می‌گیرد (سوره رعد، آیه28). براساس این آیه قرآنی، علاوه بر این که انسان در سختی‌ها و ناملایمات ناامید نمی‌شود و به ذات مقدس پروردگار عالم متوسل می‌شود، از راهنمایی‌های خدایی در مورد خودداری از گناهان و تجاوز به حقوق دیگران، راه را از چاه باز می‌شناسد، به خود و دیگران آزار نمی‌رساند و به یک زندگی سالم و شرافتمندانه، همراه با آسایش و سلامت می‌رسد.

2. احترام و احسان به والدین در پنج جای قرآن کریم، با عبارت: «و بالوالدین احسان» (سوره بقره، آیه83، سوره نساء، آیه 36، سوره انعام، آیه151، سوره اسراء، آیه 23، سوره احقاف، آیه 15). خداوند متعال، پس از دستور به عبادت خویش به ما دستور می‌دهد که به پدران و مادران خود، احسان و احترام و نیک رفتاری داشته باشید. براساس این دستورات جدی و مؤکد قرآن کریم، که بعد از دستور به عبادت خداوند متعال وارد شده، اگر این فرامین الهی از سوی فرزندان عملی گردد، نه تنها موجب رضا و خشنودی خالق می‌گردد و رحمت و برکت و خیر و سعادت در کانون زندگی آنان ساری و جاری می‌شود،  بلکه احترام و احسانی که از سوی فرزندان نسبت به والدین ابراز می‌گردد، این فضای مهر و محبّت آمیز را به بهترین مهد الگوگیری و تربیت پذیری برای سایر افراد و به خصوص کودکانی که در این کانون زندگی می‌کنند مبدل  می‌سازد.