کمک نکردن به مومن و عذاب سختِ قبر

ماری آتشین

الإمامُ الكاظمُ عليه السلام: مَن أتاهُ أخوهُ المؤمنُ في حَاجةٍ فإنّما هِي رَحْمَةٌ مِن اللَّهِ تباركَ وتعالى‏ ساقَها إلَيه، فإنْ قَبِلَ ذلكَ فَقد وَصَلَهُ بوَلايَتِنا، وهُو مَوصولٌ بوَلايةِ اللَّهِ. وإن رَدّهُ عن حاجَتِه وهُو يِقْدِرُ على‏ قَضائها سَلّطَ اللَّهُ علَيهِ شُجاعاً مِن‏ نارٍ يَنْهَشُهُ في‏ قَبْرِهِ إلى‏ يَومِ‏ القِيامَةِ. [1]

امام كاظم عليه السلام: هر كس برادر مؤمنش براى كارى و حاجتى نزد او آيد، اين، در حقيقت، رحمتى است از سوى خداوند تبارك و تعالى كه به جانب او سوق داده است. پس، اگر حاجت او را روا سازد خود را به ولايت ما پيوند زده و ولايت ما هم به ولايت خدا پيوسته است. اما اگر مى‏تواند حاجت او را برآورَد و برنياورَد، خداوند در قبرش مارى آتشين بر او مسلط گرداند كه تا روز قيامت وى را نيش زند.

منابع:

1. الكافي: 2/ 196/ 13.