انسان‌های کم ظرفیت

برخی از آدم‌ها، کم ظرفیتند. تاب تحمل علم، اطلاعات، پول، مقام، محبوبیت، شهرت و قدرت را ندارند. با آموختن چهار کلمه، دچار غرور علمی می‌شوند و اندکی آگاهی و چند خبر محرمانه، آنان را از خود راضی می‌سازد. مقام، آنان را خودپسند و مغرور می‌کند؛ شهرت و محبوبیت، عامل بازدارنده شان می‌گردد و قدرت، آنان را به ستم و زورگویی و اعمال نفوذ می‌کشاند. گاهی بازتاب محرومیت‌های مالی دوران فقر، به صورت ولخرجی، اسراف و ریخت و پاش‌های دوران پول داری نمود می‌یابد. گاهی تهیدستان تازه به دوران رسیده، چنان افسار گسیخته می‌تازند که اعیان و اشراف هم به گردشان نمی‌رسند. اگر انسان، خودساخته و تربیت شده نباشد و ناگهان دنیا به او روی آورد، دیگر کسی را نمی‌شناسد و سراغی از دوست و آشنا و خویشاوند نمی‌گیرد، در حالی که دلهای باایمان و جان‌های زلال شده و اراده‌های متین، در همه شرایط، تعادل خود را حفظ می‌کنند و رفاه مادی، منصب اجتماعی و محبوبیت مردمی، آنان را دگرگون نمی‌کند. ظرفیت داشتن هنگام رسیدن به نعمت‌ها و برخورداری‌ها، موهبتی بزرگ است. با این حال، شاید برای برخی که در فقر و ضعف به سر می‌برند، همان وضع، بیشتر به صلاح خودشان و جامعه باشد.