تدریس شهید محمد فتال نیشابوری

شاگردان

1. على بن الحسن بن عبدالله النّیشابورى، در مورد زندگى نامه او خبرى در دست نیست.

2. محمّد بن على بن شهرآشوب ساروى مازندرانى^([12]) (489 ـ 558 هـ .ق.).

ابن شهرآشوب ملقب به رشیدالدّین، عزّالدّین و شیخ الطائفه، شیعه دوازده امامى، فقیه، محدّث، مفسّر، ادیب، شاعر، عالم رجالى و آگاه به علم حدیث، جامع هنرها و فضیلت هاست. وى از سوى مخالفان و بیگانگان مورد احترام و تعظیم بوده. او در 8 سالگى قرآن را حفظ نمود و از دانشى گسترده برخوردار بود، بسیار عبادت مى کرد و همیشه با وضو بود.

وى به دنبال مخالفت با والى مازندران، آن دیار را به قصد بغداد ترک کرد و این زمان در سنه (530 ـ 555 هـ .ق.) زمان مقتفى بود. احتمالاً در راه بغداد بود که با عالمان رى، کاشان، اصفهان و همدان دیدار کرد، چند سال در بغداد ماند و در زمان حکومت مقتفى به موصل مهاجرت کرد و پس از آن در زمان امیران شیعه مذهب آل حمدان در حلب، از شهرهاى سوریه، رحل اقامت افکند و در همان جا درگذشت و در دامنه کوهى به نام جوشن، که قبرستانى مخصوص براى دفن بزرگان شیعه بود، به خاک سپرده شد. ابن شهرآشوب آثار بسیارى دارد که تعدادى از آن ها عبارتند از:

مناقب آل ابى طالب، مثالب النّواصب، المحزون المکنون فى عیون الفنون، فائدة الفوائد، المثال فى الأمثال، الحاوى، الاوصاف، المنهاج و غیره... .^([13])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه