معراج پیامبر(ص)، پروازی از رسالت به عبودیت

بسم الله الرحمن الرحیم

سُبْحَانَ الَّذِی أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَیْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِی بَارَکْنَا حَوْلَهُ لِنُرِیَهُ مِنْ آیَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ البَصِیرُ

بنا به روایتی، پیامبر گرامی اسلام، در شب هفدهم ماه رمضان سال 12 هجری به امر خداوند از مکه به بیت المقدس سیر کرد و به آسمان ها عروج نمود. در اولین آیه از سوره ی اسراء این معجزه بزرگ توصیف شده است.

سیر و معراج در زندگانی روحی حضرت محمد (ص) مفهومی عالی تر و بلندتر از آن دارد که دیگران تصور می کنند و شمه مختصری از این مفهوم عالی را در ضمن بیانات متکلمان می توان دید. این روح نیرومند و بزرگ که به رهنمایی جهانیان فرمان داشت، به هنگام سیر و معراج از قید ماده آزاد شد و سراسر گیتی را زیر پا گذاشت.

در آن لحظات عالی و بی نظیر پرده زمان و مکان و سایر پرده هائی که ادراک و قضاوت ما را به نسبت قوای روحمان محدود می سازد از پیش روی او برداشته شد و حدود و اعتبارات از میان رفت و جهان و هر چه در آن است از ازل تا ابد در آینه روحش جلوه گر شد و سیر دائمی جهان را که از راه نیکی و زیبائی و حقیقت بطرف کمال می رود و کشمکش آن را با بدی و زشتی و وهم، عیان دید. حضرت محمد (ص) با حقیقت وحدت وجود آشنا شد، فاصله زمان را در نوردید و روز اول و آخر را یکجا دید، از قید زمان و مکان آزاد شد و با چشم بصیرت از نزدیک سدره المنتهی بر این جهان نگریست و چیزی از نظرش مخفی نماند.

علوم امروزی نیز سیر و معراج روحانی را صحیح می شمارند.

اکنون علم، قرائت افکار را مسلم می داند. انتقال اصوات بواسطه امواج از نقطه ای به نقطه دیگر و انتقال عکس و خط بوسیله بی سیم که در دنیای کنونی در ردیف مسائل عادی است، سابقا جزو خیالات واهی بود.

این موفقیت شگفت انگیز در نتیجه دقت و کنجکاوی در قوای مادی بدست آمده است و اکنون نیز قوای مکنونه جهان دائماً برای ما کشف می شود و عجایب تازه تری بوجود می آورد. بنابراین در نظر علم بعید نیست که روحی قوی و بزرگ مانند روح حضرت محمد (ص) در یک شب از کعبه تا بیت المقدس برود و حقیقت جهان را عاری از قید زمان و مکان ادراک کند.