دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

اوصاف شيعه

No image
اوصاف شيعه

پرسش:

از منظر امام صادق(ع) سيماي يک شيعه حقيقي و راستين چه اوصاف و شاخص هايي دارد؟

پاسخ:

در بخش نخست پاسخ به اين سوال به شش مورد از اوصاف و شاخص هاي شيعيان حقيقي شامل: 1- دانش طلبي و تفقه در دين 2- کوشش و تلاش بسيار 3- تواضع و فروتني 4- صداقت و امانت داري 5- يکدلي و يک زباني 6- انطباق ظاهر و باطن پرداختيم. اينک در بخش پاياني دنباله مطلب را پي مي گيريم.

7- پذيرش سخن حق

از توصيه هاي مفضل بن عمر به جماعت شيعه اين بود که مي گفت از امام صادق(ع) شنيدم که مي فرمود: از سخن حقي که به شما گفته مي شود خشمگين نشويد و به اهل حق آنگاه که شما را آشکارا به آن فراخوانند کينه نورزيد زيرا مومن از حق هرگاه به آن فراخوانده شود برآشفته نمي شود.(بحارالانوار، ج 75، ص 382)

8- پرهيز از تحقير ديگران

مفضل بن عمر نقل مي کند؛ از امام صادق(ع) شنيدم که مي فرمود: فقيران شيعه آل محمد صلي الله عليه وآله را تحقير و جفا نکنيد.(بحارالانوار، ج 75، ص 382)

9- آنچه براي خود مي پسنديد براي ديگران بپسنديد

امام صادق(ع) به مفضل فرمود: تو را به شش خصلت سفارش مي کنم که آنان را به شيعيان من برساني. گفتم آنها کدامند اي سرور من. حضرت فرمود: اينکه آنچه براي خود مي پسندي براي برادر ديني خود نيز بپسندي.(همان، ج75، ص 250)

10- ضعيف نوازي

سدير صيرفي بر امام صادق(ع) وارد شد در حالي که گروهي از اصحاب نزد آن حضرت حضور داشتند. امام فرمود: اي سدير شيعيان ما پيوسته مورد عنايت و حفاظت الهي و پوشيده از گزند و ديد دشمن و مصون از گناه هستند. تا زماني که نسبت به خود و آنچه مربوط به آنان و آفريدگارشان است خوش بين باشند و نيت هايشان در رابطه با امامانشان درست باشد و به برادران ديني خود نيکي کنند و براي برآوردن خواسته هاي ضعيفانشان به آنان مراجعه نمايند و نيازمندانشان را صدقه دهند.(همان، ج65، ص153)

11- وفاي به عهد

بکر از امام صادق(ع) نقل مي کند که فرمود: قطعا از ميان شيعيان خود کسي را که به عهد و پيمان خود بسيار وفادار باشد دوست مي داريم.(همان، ج66، ص 397)

12- پرهيز از کمک به حاکمان ستمگر

مسعدبن صدقه گويد: از امام صادق(ع) درباره گروهي از شيعه پرسيدم که در کارهاي سلاطين وارد مي شوند و براي آنان کار کرده و ماليات جمع مي کنند و به آنان ياري مي رسانند. حضرت فرمود: آنان شيعه نيستند.(همان، ج14، ص 63)

13- جلب محبت براي اهل بيت(ع)

امام صادق(ع) به عبدالاعلي فرمود: به شيعيان سلام و رحمت خدا را ابلاغ کن و بگو: امام به شما فرمود: خدا رحمت کند بنده را که مودت و دوستي مردم را به سوي خود و به سوي ما جلب مي کند. بدين ترتيب که آنچه را آنان مي شناسند و خوب مي دانند اظهار مي دارد و آنچه را آنان خوش نمي دارند و بد مي شمرند در برابر آنان انجام نمي دهد.(پايگاه راسخون، 96/4/25)

همچنين آن حضرت به اصحاب خود مي فرمايد: براي ما(خاندان اهل بيت(ع)) زينت باشيد و مايه ننگ و عار ما نباشيد.(مشکاهًْ الانوار، ص 67)

14- پرهيز از دشمن تراشي

مفضل از قول امام صادق(ع) نقل کرده که فرمود: چگونه آنان از شيعيان ما به شمار مي روند، در حالي که درباره ما با دشمنانمان به نزاع و ستيزه گري برمي خيزند تا جايي که دشمني آنان را بيشتر مي سازند.(پايگاه راسخون، 96/4/25)

15- پرهيز از ظلم به مردم

امام صادق(ع) ضمن سفارشات خود به عبدالله بن جندب فرمود: اي پسر جندب! به شيعيان ابلاغ کن و به آنها بگو!: آن کسي که به مردم ظلم و ستم کند، پيرو و شيعه ما نيست.(تحف العقول، ص 314)

16- عيب جويي از خود و پذيرش انتقاد ديگران

امام صادق(ع) فرمود: سودمندترين چيز به حال انسان اين است که پيش از تذکر ديگران عيب خود را بجويد.(همان، ص 385)

همچنين در باب پذيرش انتقاد ديگران مي فرمايد: محبوب ترين دوستانم آن کسي است که عيوب مرا به من تذکر دهد و هديه نمايد.(بحارالانوار، ج75، ص 249)

 روزنامه كيهان، شماره 21676 به تاريخ 31/4/96، صفحه 8 (معارف)

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS