دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

تقسیم برادران و دوستان

مردی در بصره در حضور امیرالمؤمنین علیه السلام برخاست و گفت : یا امیرالمؤمنین ، حال برادران دینی را به ماخبر ده ، حضرت فرمود : برادران دو دسته اند : برادران مورد اعتماد و برادران خنده رو. برادران مورد اعتماد، پناهگاه و بال و اهل و مال تو هستند .
تقسیم برادران و دوستان
تقسیم برادران و دوستان

امام باقر علیه السلام فرمود :

مردی در بصره در حضور امیرالمؤمنین علیه السلام برخاست و گفت : یا امیرالمؤمنین ، حال برادران دینی را به ماخبر ده ، حضرت فرمود : برادران دو دسته اند : برادران مورد اعتماد و برادران خنده رو. برادران مورد اعتماد، پناهگاه و بال و اهل و مال تو هستند . پس هر گاه به برادرت اعتماد پیدا کردی ، مال و جانت را در اختیار او قرار ده ، و با دوستان صمیمی او ، صمیمی باش ، و با دشمنانش ، دشمنی کن و راز و عیبش را بپوشان و نیکیش را ظاهر ساز و بدان ای پرسش کننده که اینگونه دوستان از کبریت احمر نادر ترند. اما برادران خنده روی تو، کسانی هستند که در کنار آنها ، خوش وشاد هستی ، پس دوستی خود را ازآنها قطع نکن و بیش از این هم از آنها توقع نداشته باش و از خوشرویی و شیرین زبانی خود آنها را بر خوردار کن ،‌ تا آنجا که آنها تو را برخوردار می کنند.[1]

امام صادق علیه السلام در این باره به نقل از امیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند: بر تو باکی نیست که اگر با شخص خردمند همنشین شوی ، هر چند که کرم او را نپسندی، ولی از خرد او سود ببر، و از اخلاق بدش بپرهیز، و هیچ گاه همنشینی با شخص کریم را از دست مده ، اگر چه از خرد او سودی نبردی ، بلکه با عقل خویش ،‌از کرم او استفاده کن وتا می توانی از همنشینی با شخص پست وبی خرد پرهیز کن . [2]

و در روایت دیگری امام صادق علیه السلام فرمود : دوستی جز با اجرای حدودش نمی باشد . پس هر کس که در او آن شرایط یا پاره ای از آنها باشد ،‌او را دوست خود بدان و کسی که هیچ یک از آن شرایط را نداشته باشد ، او را دوست خود مدان. شرط نخست اینکه نهان و عیانش برای تو یکسان باشد ، دوم اینکه زینت تو را زینت خود داند ،‌و زشتی تو را زشتی خود شمرد ،‌سوم اینکه ریاست و دارایی حالش را نسبت به تو تغییر ندهد ، چهارم اینکه از آنچه توانایی دارد نسبت به تو دریغ نکند ، و شرط پنجم که همه این چهار صفت را در خود دارد ، اینکه هنگام بیچاره گی و پیشامدهای نا گوار تو را رها نکند . [3]

و همچنین امام صادق علیه السلام فرمودند : سه چیز است که همواره کمیاب است : برادری در راه خدا، و زوجه صالحه مهربانی که شوهر خود را در امر دین یاری کند ، و فرزند عاقل. کسی که یکی از این سه را دارا باشد، به خیر و صلاح دنیا و آخرت نائل گشته ، و نصیب فراوان و حظ کامل در دنیا برده است ، و از برادری و رفاقت کسی که از روی طمع یا ترس یا برای خوردن و آشامیدن با تو رفیق و برادر می شود، پرهیز کن. و کوشش کن که برادری از پرهیزکاران با حقیقت پیدا کنی ، اگر چه در طلب او در تاریکیهای زمین بگردی و عمرت را در طلب او از بین ببری . زیرا که پروردگار متعال پس از انبیاء و اوصیاء ، افرادی برتر از پرهیزکاران نیافریده است ، و خداوند متعال به هیچ بنده ای نعمت و توفیقی چون درک مصاحبت چنین اشخاصی عطا نکرده است . خداوند متعال می فرماید: دوستان مهربان در روز قیامت دشمنان همدیگر می شوند، مگر آنان که پرهیزکار باشند.[4]

منبع: بنیادهای اخلاق اسلامی ، علامه سید عبدالله شبر،چاپ دوم سال 1369،‌ناشر/بنیاد فرهنگی امام المهدی (عج)

    پی نوشت:
  • [1] .اصول کافی ، جلد 2، با المؤمن صنفان،‌صفحه 248
  • [2] .اصو ل کافی ، جلد 2، کتاب المعاشره ،ص 638 ‌
  • [3] . اصو ل کافی ، جلد 2، کتاب عشره ، ص 639
  • [4] . مصباح الشریعه و مفتاح الحقیقه ،‌شرح عبدالرزاق گیلانی.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS