دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

راهکار خروج از تحت سلطه شیطان ( سلوک عاشقانه )

یکی از مهمات آداب استعاذه (پناه بردن به خدا از شر شیطان رانده شده) خلوص است.
راهکار خروج از تحت سلطه شیطان ( سلوک عاشقانه )
راهکار خروج از تحت سلطه شیطان ( سلوک عاشقانه )

یکی از مهمات آداب استعاذه (پناه بردن به خدا از شر شیطان رانده شده) خلوص است. چنانچه خدای تعالی از شیطان نقل فرماید که گفت: «فبعزتک لاغوینهم اجمعین الاعبادک منهم المخلصین» به عزتت سوگند که همگی آنان را گمراه خواهم کرد، مگر آن بندگانت را که خالص برای تو شده اند.

(ص -83-82) و این اخلاص به حسب آنچه از آیه شریفه ظاهر شود، بالاتر از اخلاص عملی است، چه عملی جوانحی یا جوارحی زیرا که به صیغه مفعول است و اگر منظور اخلاص اعمالی بود به صیغه فاعل تعبیر می شد.

پس مقصود از این اخلاص، خالص شدن هویت انسانیه به جمیع شوون غیبیه و ظاهریه است که اخلاص عملی از رشحات آن است، گرچه در ابتدا سلوک برای عامه این حقیقت و لطیفه الهیه حاصل نشود مگر به شدت ریاضات عملیه و خصوصا قلبیه که اصل آن است، چنانچه اشاره به آن است در حدیث مشهور که می فرماید: «من اخلص لله اربعین صباحاً جرت ینابیع الحکمه من قلبه علی لسانه» کسی که چهل صبح (به مقدار تخمیر طینت آدم که چهل صباح بوده و رابطه این دو هم پیش اهل معرفت و اصحاب قلوب معلوم است) خود را برای خدا خالص کند و عملهای قلبی و قالبی اش را خالص برای حق کند، قلبش الهی شود و قلب الهی جز چشمه های حکمت نزاید، پس زبانش نیز که بزرگ ترین ترجمان قلب است ناطق به حکمت شود. پس در اول امر اخلاص عمل باعث خلوص قلب شود و چون قلب خالص شد انوار جلال و جمال که به تخمیر الهی در طینت آدمی ودیعه بود در مرآت قلب ظاهر شود و جلوه کند و از باطن قلب به ظاهر ملک بدن سرایت کند.

بالجمله آن خلوص که موجب خروج از تحت سلطنت شیطانیه است، خالص شدن هویت روح و باطن قلب است برای خدای تعالی و اشاره به این مرتبه از خلوص است. کلام حضرت امیرالمومنین(ع) در مناجات شعبانیه «الهی هب لی کمال الانقطاع الیک» بارالها به من عنایتی فرما که کاملابه سوی تو منقطع شوم. و چون قلب به این مرتبه از اخلاص رسد و از ما سوی بکلی منقطع شود و در مملکت وجود او به جز حق راه نداشته باشد، شیطان را که از غیر راه حق بر انسان راه یابد بر او راه نباشد و حق تعالی او را به پناه خود بپذیرد، در حصن حصین الوهیت واقع شود. چنانچه فرماید: «کلمه لااله الاالله حصنی فمن دخل حصنی امن من عذابی» کلمه لااله الاالله قلعه من است و هر کس به قلعه من درآید از عذاب من در امان است. دخول درحصن «لااله الاالله» را مراتبی است، چنانچه ایمنی از عذاب را نیز مراتبی است پس کسی که به باطن و ظاهر و قلب و قالب در حصن حق واقع شود و به پناه او برود از جمیع مراتب عذاب که عذاب احتجاب از جمال حق و فراق از وصال محبوب بالاترین آنها است ایمن شود1.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS