دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

شكر بيانی و شكر رفتاری

No image
شكر بيانی و شكر رفتاری

بر اساس آموزه‌هاي قرآن و سنت پيامبر (ص) و ائمه معصوم (ع) هدف اصلي زندگي عبوديت و شاكر بودن به درگاه پروردگار متعال است، بنابراين انسان بايد در هر حال بندگي كند و شاكر خداوند تبارك و تعالي باشد و اين حالت در زندگي اش نمود و عينيت داشته باشد. بهترين معناي شكر خداوند متعال، خرج نعمت‌هاي خدادادي در مسير عبوديت و بندگي است. البته خداوند رحيم خود وضعيت بندگان را ترسيم كرده و در سوره سبا آيه 13 مي‌فرمايد: و قليل من عبادي الشكور؛ ولي عده كمي از بندگانم شكرگزارند. امام صادق(ع) در معناي شكر و سپاس مي‌فرمايد: شكر هر نعمتي پرهيز از استفاده آن نعمت در حرام‌ها و عصيان‌هاست. (الكافي، ج2، ص 94 و 95) . شكر گفتاري بيان عبارت نوراني الحمدلله‌رب‌العالمين است و شكر رفتاري استفاده هر نعمتي در مسير شايسته و بايسته آن نعمت كه از سوي خالق هستي ترسيم شده است، خواهد بود. امام صادق‌(ع) مي‌فرمايند شكر هر نعمتی پرهيز از حرام‌ها و دوري از گناهان درباره آن نعمت است. (الكافي، ج 2، ص 94و 95) . با دقت مي‌توان به ابعاد جالب اين سخن پي برد و دانست كه بطور مثال شكرگزاري چشم و گوش، بهره‌گيري اين اعضا در امور مباح و حلال و پرهيز از گناه و حرام است، آنچه مي‌بينيم و آنچه مي‌شنويم بهترين نماد شكر‌گزاري و كفران اين دو نعمت خواهد بود و همينطور درباره ديگر الطاف و نعمت‌هاي الهي كه زمان‌ها و زمين‌هاي استفاده از اين اعضا در روز رستاخيز در دادگاه الهي، همراه با يكايك اعضا، زبان به نوع استفاده از آنها گشوده و ما را سربلند يا سرافكنده مي‌سازند. اظهار نعمت و بيان علاقه‌ها و دوستي‌ها شيوه‌اي بسيار شايسته در مسير زندگي و ايجاد صميميت و سازندگي است. راز اينكه توصيه به اظهار عشق و علاقه نسبت به همسر شده آن است كه آگاهي اطرافيان از احساس پاك و بي‌آلايش ما در استحكام پيوند و عمق بخشيدن به دوستي‌ها و رفاقت معجزه مي‌كند. حال اگر اين شيوه شايسته در برابر خالق هستي صورت پذيرد و هر يك از ما گاه و بيگاه لب به اقرار خوبي‌هاي خدا و بدي‌هاي خود نماييم و چون امام حسين (ع) در دعاي عرفه نخست صفات والا و بي‌همتاي خدا را بازگو كنيم و سپس اقرار به زشتي‌هاي خويش نماييم، به يقين شاهد بارش رحمت و مغفرت الهي خواهيم بود. نقل شده كه هرگاه رسول خدا (ص) حادثه‌اي رخ مي‌داد كه شادمان مي‌شد، مي‌فرمودند: خدا را بر اين نعمت شكر و چون امري پيش مي‌آمد كه غمگين مي‌شد، مي‌فرمود: خدا را در هر حال شكر و آن حضرت مي‌فرمود: خدايا هر نعمت يا سلامتي كه در دين يا دنيا دارم از توست، تو يكتا و بي‌شريكي... آموزه‌هاي آسماني اسلام، ارتباط با پروردگار را يگانه راه محبت و عنايت خدا به بندگان معرفي كرده‌اند و در نگاه پر مهر پيامبر اسلام (ص) هيچ چيزي ارزشمندتر از دعا به درگاه خداوند متعال نبود؛ به راستي هر گاه دعا كه قرآن صاعد نام گرفته و برترين اعمال و عبادات يا مغز و محتواي اطاعات لقب يافته و عباده الكبري خوانده مي‌شود، همراه با زمزمه و راز ونياز به پيشگاه پروردگار بي‌نياز براي شكر نعمت‌هاي الهي باشد، يكي از بهترين نمادهاي شكرگزاري خداوند متعال خواهد بود. 

مقاله

جمع آوری و تدوین رسول غفارپور

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS