دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

عذرخواهی جسارت می خواهد

فرهنگ عذرخواهی کردن در روند متعارف خود نشان دهنده نوعی استحکام اخلاقی، انسانی و مسئله ای بنیادین است به نحوی که باید پذیرفت آنان که در پی اشتباه عذرخواهی می‌کنند انسان‌های با جسارتی هستند.
عذرخواهی جسارت می خواهد
عذرخواهی جسارت می خواهد

فرهنگ عذرخواهی کردن در روند متعارف خود نشان دهنده نوعی استحکام اخلاقی، انسانی و مسئله ای بنیادین است به نحوی که باید پذیرفت آنان که در پی اشتباه عذرخواهی می‌کنند انسان‌های با جسارتی هستند.

بسیاری از روانشناسان اجتماعی معتقدند که اگر بپذیریم حقیقت نزد من و تو نیست بلکه حقیقت واقعیتی است که پیشاپیش ماست آن وقت احساس عقل کل بودن به کسی دست نمی‌دهد و در هر مقام و منزلتی که باشد پس از پی بردن به اشتباه مسیر عقلانیت را در پیش می‌گیرد و رسماً از دیگری بابت اشتباهش عذرخواهی می‌کند.

به گفته دکتر علیزاده جامعه شناس و استاد دانشگاه، عذرخواهی کردن نشانه بزرگی است و کسرشان محسوب نمی شود ولی متاسفانه با همه پیشینه فرهنگی و مذهبی ما ایرانیان، مدیران و حتی مردم به این دلیل که شاید احساس می‌کنند از جایگاه خود به پایین می‌افتند درپی اشتباه عذرخواهی نمی کنند.

عذرخواهی نمودار ضعف نیست و مدیران کلان و خرد ما باید این مسئله را توجه کنند که مردم به صداقت آنها بیشتر احترام می‌گذارد تا چیز دیگری و باید این فرهنگ را در خود تقویت کنیم که هر زمان احساس اشتباه کردیم بتوانیم خود انتقادی کنیم و اجازه انتقاد به دیگران را نیز بدهیم.

اگر اعتماد به نفس در مدیران بالاباشد مطمئناً جرات عذرخواهی از مردم را دارند و در برابر اشتباه مقاومت نمی‌کنند اما اگر می‌پندارند با عذرخواهی خاطرشان مکدر می‌شود، دچار خسران می‌شوند یا در برابر افکار عمومی تحقیر شوند سخت در اشتباه‌اند.

هر چقدر مدیران از سن بالاتر و تجربه بیشتر و همین طور قدرت ریسک پذیری و صلابت کاری بیشتری برخوردار باشند در برابر اینچنین مسائلی انعطاف پذیرتر و بهتر عمل می‌کنند اما اگر تجربه کافی نداشته باشند و اساساً یک جای کار بلنگد از عذرخواهی می‌ترسند.

این جامعه شناس به تشویق فرهنگ دینی نسبت به چنین رفتارهای زیبا و انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید: اعتقادات ما نشان می‌دهد احترام به دیگران و مسئولیت شناسی وظیفه‌ای ذاتی و الهی است.

در فرهنگ ایرانی که آمیخته با زیبایی‌های فرهنگ اسلامی است نشانه‌های بدیع و بکری از حس احترام وجود دارد که باید به سر در کاروانسرای عارف بزرگ سده چهارم هجری شمسی شیخ ابوالحسن خرقانی در مسیر کویر دامغان به شاهرود اشاره کرد که بر آن نوشته بود «هرکس در این سرا درآید نانش دهید و از ایمانش مپرسید، چه آن کس که به درگاه باری تعالی به جان ارزد، البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد!»

با این حال باید پذیرفت مدیران در فرایند آزمون و خطا آزموده می‌شوند و هرچه مدیران با سوادتر و با بنیانهای فرهنگی و فکری جامعه آگاه تر باشند توان تحمل آنها بالاتر و قدرت پذیرش اشتباه در آنها بیشتر می‌شود اگرچه اساساً افراد کارآزموده تر در شیوه مدیریتی خود موفق تر شده و کمتر اشتباه می‌کنند.

قدرت خود انتقادی و پذیرش مسئولیت نشان دهنده پختگی و بزرگی فرد است و مدیران در فرایند مدیریتی خود باید منافع اجتماع و مصالح ملی را بر مسائل فردی و گروهی ترجیح دهند چرا که این امر مسئله ای اخلاقی و در زاویه دید مردم بسیار ارزشمند است چنانچه سعدی علیه رحمه می‌فرماید: «اقوام روزگار به اخلاق زنده اند/ قومی که گشت فاقد اخلاق مرده است.»

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS