دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

فضیلت ماه شعبان‌

این ماه از ماههاى بسیار شریف و با فضیلت و منسوب به پیامبر اعظم است. آن حضرت فرمود: ماه شعبان، ماه من است. هر کس یک روز از ماه شعبان را روزه بگیرد از نعمت‌هاى بهشتى بهره‌مند مى‌شود. از امام صادق (ع) روایت شده است: امام سجاد (ع) در ابتداى ماه شعبان، به یارانش فرمود: این ماه شعبان است. رسول خدا (ص) مى‌فرمود: شعبان ماه من است پس این ماه را با حُبّ به رسول خدا (ص) و تقرب الى اللَّه روزه بگیرید.
No image
فضیلت ماه شعبان‌
اعمال ماه شعبان اعمال این ماه دو قسم است؛ یک قسم مشترک بین همه روزها و شب‌هاى ماه است و قسم دوم اختصاص به روزهاى معینى از ماه دارد. اعمال مشترکِ شب‌ها و روزهاى ماه شعبان‌ 1. روزه داشتن. روزه گرفتن هر اندازه ممکن باشد، در این ماه مطلوب است. در روایات، از روزه این ماه به «کفّاره گناهان بزرگ» تعبیر شده است. 2. استغفار هر روز، هفتاد مرتبه: «اَسْتَغْفِرُاللَّهَ وَ اَسْئَلُهُ التَّوْبَةَ» گفته شود. 3. صدقه دادن‌ از امام صادق (ع) نقل شده است که خداوند، صدقه این ماه را پرورش مى‌دهد و در روز قیامت، آن صدقه به اندازه کوه اُحُد دیده مى‌شود. 4. معاشرت نیکو با مردم 5. امر به معروف و نهى از منکر 6. هزار بار گفتن ذکر«لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ وَلا نَعْبُدُ اِلاَّ اِیَّاهُ مُخْلِصینَ لَهُ الدّینَ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ». 7. خواندن مناجات شعبانیه در هر روز 8. صلوات فرستادن بر پیامبر (ص) و اهل بیت آن حضرت‌ امام صادق (ع) فرمود: در ماه شعبان بر پیامبر و اهل بیت او زیاد صلوات بفرستید. 9. دعاى صلوات این دعا از امام سجاد (ع) روایت شده است و در هنگام زوال ظهر هر روز خوانده شود. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ وَمَوْضِعِ الرِّسالَةِ وَمُخْتَلَفِ الْمَلائِکَةِ وَمَعْدِنِ الْعِلْمِ وَاَهْلِ بَیْتِ الْوَحْىِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ الْفُلْکِ الْجارِیَةِ فِى اللُّجَجِ الْغامِرَةِ یَأْمَنُ مَنْ رَکِبَها وَیَغْرَقُ مَنْ تَرَکَهَا الْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مارِقٌ وَالْمُتَاَخِّرُ عَنْهُمْ زاهِقٌ وَاللّازِمُ لَهُمْ لاحِقٌ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ الْکَهْفِ الْحَصینِ وَغِیاثِ الْمُضْطَرِّ الْمُسْتَکینِ‌وَ مَلْجَأِ الْهارِبینَ وَعِصْمَةِ الْمُعْتَصِمینَ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ صَلوةً کَثیرَةً تَکُونُ لَهُمْ رِضاً وَلِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ اَدآءً وَقَضآءً بِحَوْلٍ مِنْکَ وَقُوَّةٍ یا رَبَّ الْعالَمینَ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ الطَّیِّبینَ الْأَبْرارِ الْأَخْیارِ الَّذینَ اَوْجَبْتَ حُقُوقَهُمْ وَفَرَضْتَ طاعَتَهُمْ وَوِلایَتَهُمْ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاعْمُرْ قَلْبى‌بِطاعَتِکَ وَلا تُخْزِنى‌ بِمَعْصِیَتِکَ وَارْزُقْنى‌ مُواساةَ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَیْهِ مِنْ رِزْقِکَ بِما وَسَّعْتَ عَلَىَّ مِنْ فَضْلِکَ وَنَشَرْتَ عَلَىَّ مِنْ عَدْلِکَ وَاَحْیَیْتَنى‌ تَحْتَ ظِلِّکَ وَهذا شَهْرُ نَبِیِّکَ سَیِّدِ رُسُلِکَ شَعْبانُ الَّذى‌ حَفَفْتَهُ مِنْکَ بِالرَّحْمَةِ وَالرِّضْوانِ الَّذى‌ کانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَالِه‌ وَسَلَّمَ یَدْاَبُ فى‌ صِیامِهِ وَقِیامِهِ فى‌ لَیالیهِ وَاَیَّامِهِ بُخُوعاً لَکَ فى‌ اِکْرامِهِ وَاِعْظامِهِ اِلى‌ مَحَلِّ حِمامِهِ اَللّهُمَّ فَاَعِنَّا عَلَى الْأِسْتِنانِ بِسُنَّتِهِ فیهِ وَنَیْلِ الشَّفاعَةِ لَدَیْهِ اَللّهُمَّ وَاجْعَلْهُ لى‌ شَفیعاً مُشَفَّعاً وَطَریقاً اِلَیْکَ مَهیَعاً وَاجْعَلْنى‌ لَهُ مُتَّبِعاً حَتّى‌ اَلْقاکَ یَوْمَ الْقِیمَةِ عَنّى‌ راضِیاً وَ عَنْ ذُنُوبى‌ غاضِیاً قَدْ اَوْجَبْتَ لى‌ مِنْکَ الرَّحْمَةَ وَالرِّضْوانَ وَاَنْزَلْتَنى‌ دارَ الْقَرارِ وَمَحَلَّ الْأَخْیارِ بار خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، شجره نبوّت و موضع رسالت و محل رفت و آمد فرشتگان و معدن دانش و اهل بیت وحى. خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، کشتى روان در گرداب‌هاى بى‌پایان که در امان است هر که سوار آن است، و غرقه گردد هر که آن را وانهد. هر که بر آنها پیش افتد، از دین جَسته باشد و هر که از آنها پَس افتد، نابود است و همراه آنها به حقّ رسد. بار خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، پناهگاه محکم و دادرس بیچارگان، پناه گریختگان و نگهدار وابستگان. بار خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، رحمت بسیار که براى آنها رضایتبخش باشد و حقّ محمّد و آل محمّد را ادا بُوَد، به حول تو و قوّت تو اى پروردگار عالمیان. خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد و پاکان و خوش کرداران و نیکان آنان که واجب کرده‌اى حقوق آنها را، و فرض کرده‌اى طاعت و دوستى ایشان را. خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، و آباد کن دلم را به طاعت خود، و رسوا مکن به معصیت خود، و روزى کن مرا همدردى با کسى که تنگ گرفته‌اى بر او از روزى، براى آن‌که بر من، وسعت رزق دادى از فضل خود، و منتشر کردى بر من از عدلت، و زنده کردى مرا در زیر سایه‌ات؛ و این ماه پیغمبر تو و سیّد رسولان است و این، شعبانى است که آکندى آن را به رحمت و رضوان خود که شیوه رسول خدا بود - که درود خدا بر او و آلش باد - که آن را روزه مى‌داشت و شب زنده‌دارى مى‌کرد براى تواضع به تو در اکرام و گرامى داشت آن، و به همین حال بود تا هنگام مرگش. بار خدایا! ما را یارى کن در پیروى روشش در این ماه و رسیدن به شفاعت او. بار خدایا! بگر دانش براى ما شفیعى پذیرا شده و راهى مستقیم به سوى خودت، و مرا پیرو او بگردان تا ملاقات کنم تو را روز قیامت و از من راضى باشى و از گناهانم چشم پوشى، و ثبت کرده باشى برایم از طرف خودت رحمت و رضوان، و فرود آورى مرا در دارالقرار و جایگاه مردانِ خوش رفتار. 10. انجام اعمال آخرین جمعه ماه شعبان‌ اباصلت مى‌گوید که در آخرین جمعه شعبان، خدمت حضرت رضا(ع) رسیدم. فرمود: اباصلت! بیش‌تر ماه شعبان گذشت و این آخرین جمعه آن است. کوتاهى‌هاى گذشته را در آن جبران نما، به کارهاى سودمند بپرداز. دعا، استغفار و خواندن قرآن را بیش‌تر کن، از گناهانت توبه نما تا با خلوص از ماه خدا (رمضان) استقبال کنى. در باقى‌مانده این ماه، این ذکر را فراوان بگو: اَللّهُمَّ اِنْ لَمْ تَکُنْ غَفَرْتَ لَنا فیما مَضى‌ مِنْ شَعْبانَ فَاغْفِرْ لَنا فیما بَقِىَ مِنْهُ! بار خدایا! اگر در گذشته ماه شعبان مرا نیامرزیده‌اى، در باقیمانده این ماه، مرا بیامرز.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS