دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

چشم و کنترل آن

حق چشم این است که از آنچه بر تو حلال نیست، چشم خود را بپوشانی و به وسیله آن عبرت بگیری.
چشم و کنترل آن
چشم و کنترل آن

چشم و کنترل آن

قال السّجاد (ع) :«حَقُّ الْبَصَرِ أَنْ تَغُضَّهُ عَمَّا لا یَحِلُّ لَکَ وَ تَعْتَبِرَ بِالنَّظَرِ بِه» (من‌لایحضره‌الفقیه، ج2، ص618)

برای کنترل غریزه جنسی و حفظ پاکدامنی و پرهیز از آلودگی مقدماتی لازم است که اگر انسان آن مقدمات را فراهم نکند امکان خطا و لغزش در مسأله غریزه جنسی افزایش می‌یابد؛ از همین رو احکام شرعی متعددی در این زمینه قرار داده شده تا همه به ویژه جوانان و کسانی که قادر به ازدواج نیستند از آلودگی‌های جنسی محفوظ بمانند؛ از جمله این مقدمات که بسیار اهمیّت دارد کنترل نگاه و چشم است. خداوند در قرآن به رابطه بین کنترل چشم و محفوظ ماندن از آلودگی‌های جنسی اشاره کرده و می‌فرماید:

«قُلْ لِلْمُؤْمِنِینَ یَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ وَ یَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذلِکَ أَزْکى‌ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِما یَصْنَعُونَ وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ وَ یَحفَظنَ فُرُوجَهُنَّ وَ لا یُبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلاَّ ما ظَهَرَ مِنْها»[1]

ای پیامبر به مؤمنان بگو تا چشمهای خود را (از نامحرم) ببندند و فروج خود را حفظ کنند؛ این برای آنها بهتر است و خداوند به آنچه انجام می‌دهند آگاه است و به زنان با ایمان بگو تا از نگاه به نامحرم خودداری کنند و فروج خود را حفظ کنند و زینت‌های خود را جز آنچه آشکار است، ظاهر نکنند.

مفاد آیه این است که اگر می‌خواهید به یحفظوا فروجهم برسید باید چشم خود را کنترل کنید. قرآن برای آنکه زمینه آلودگی جنسی از راه نگاه و چشم را هرچه محدودتر سازد و احتمال آن را تا آنجا که ممکن است کاهش دهد، در ادامه دستور حجاب را مطرح کرده است. اصولاً کنترل چشم بسیار آسان‌تر از کنترل شهوت است و این در حالی است که زمینه طغیان شهوت و هیجانات جنسی غالباً از راه چشم فراهم می‌شود به همین دلیل کنترل چشم مقدمه‌ای بسیار مهم، برای کنترل شهوت و جلوگیری از هیجانات جنسی بی‌مورد و گناه آلود است. اگر انسان خود را از ابتدا عادت دهد و چشم خود را کنترل کند، زمینه بروز بسیاری از گناهان و آلودگی‌های جنسی خود به خود مسدود می‌شود، علاوه بر اینکه کنترل نگاه و چشم موجب کمال نفس و نورانیّت و صفای باطن می‌گردد و بسیاری از عنایات خداوند را نیز برای انسان به دنبال دارد، البته برای مهار غریزه شهوت و افتادن در لغزش‌های ناشی از طغیان این غریزه، تنها کنترل چشم کافی نیست و کنترل‌های دیگری نیز لازم است برای مثال انسان علاوه بر چشم، باید گوش خود را هم کنترل کند و از شنیدن آهنگ‌های مبتذل که زمینه تحریک شهوت را فراهم می‌کند اجتناب کند و یا از خواندن رمانها و داستانها و حتی شوخی‌های جنسی  و زشت و تحریک کننده پرهیز کند؛ البته مثل همه موارد اطاعت و بندگی خدا، مقیّد شدن به چنین کنترل‌هایی شاید در ابتدا برای انسان مشکل باشد و یا ناممکن جلوه کند، اما اگر انسان در این راه تلاش کند و این کار را انجام بدهد، این کار برای او آسان و عادی می‌شود و خداوند نیز به انسان کمک می‌کند و او را شمول عنایتهایی می‌کند که لذت آنها از لذت إرضای غریزه جنسی بسیار شیرین‌تر و بالاتر است.[2] از پیامبر اکرم (ص) روایت شده که در این باره می‌فرمایند :

«النَّظَرُ سَهْمٌ مَسْمُومٌ مِنْ سِهَامِ إِبْلِیسَ فَمَنْ تَرَکَهَا خَوْفاً مِنَ اللَّهِ أَعْطَاهُ اللَّهُ إِیمَاناً یَجِدُ حَلَاوَتَهُ فِی قَلْبِهِ»

نگاه به نامحرم تیری از تیرهای مسموم شیطان است، کسی که به خاطر خدا آن را ترک کند خداوند به او ایمانی عطا می‌کند که شیرینی آن را در قلبش احساس می‌کند.[3]

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS