حقارت دنیا

حقارت دنیا

قال علی(ع):«أوقاتُ الدّنیا و إن طالَت، قَصِیرهٌ و المُتعَهُ بها و إن کَثُرَت، یَسِیرهٌ» (تصنیف غررالحکم و دررالکلم ، حدیث2228)

حضرت علی (ع) می‌فرماید :

«کسی که به جای آخرت به دنیای فانی راضی شود، به خودش ظلم کرده است.[1]»

انسان نباید تمام همّ و غمّ خود را دنیا قرار دهد و از آخرت خویش غافل بماند. کسی که قلبش متوجه آخرت باشد، امور دنیا و کارهای سخت و بزرگ آن در نظرش، حقیر و آسان می‌شود و این دنیای فانی را نه جایی برای ماندن، بلکه محلی برای تربیت نفس خود می‌شمارد و به هیچ یک از سختی‌ها و خوشی‌های آن اعتنا نمی‌کند. هر چقدر انسان به دنیا به دیده عظمت و محبت نگاه کند، مراتب محبت و احتیاجات و دلبستگی به آن بیشتر می‌شود.[2] در حقیقت، دنیا با همه بزرگیش کوچک است؛ کم است ؛ گذرا و محدود است. غفلت و دنیا زدگی انسان، دنیا را در نظرش بزرگ جلوه می‌دهد؛ همانطوری که وقتی ذرّه‌بین روی یک کلمه می‌گذارید درشت و بزرگ می‌شود، زمانی نیز که انسان دل به دنیا می‌بندد، بواسطه محبتی که در دلش از دنیا ایجاد می‌شود، دنیا در نظرش بزرگ و با عظمت جلوه می‌کند.[3] اگر انسان به این نکته توجه کند که دنیا با همه جذابیت‌ها و دلفریبی‌هایش کوچک است، دیگر دنیا را تنها به این دید می‌نگرد که زاد و توشه‌ای برای آخرت خود بردارد و در راه رسیدن به کمالات و فضائل انسانی، بیش از پیش تلاش کند.