دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

اخلاق پيامبر(ص)، با همنشينان خود

No image
اخلاق پيامبر(ص)، با همنشينان خود

حضرت رسول(ص) با همنشينان خود پيوسته خوشرو و نرم بود، خشن و درشتخو و سبکسر و فحاش و عيبجو نبود و کسي را زياد مدح نمي کرد و از چيزي که به آن رغبت و ميل نداشت غفلت مي ورزيد، به طوري که مردم از او نه مأيوس و نه نااميد مي شدند. او خود را از سه چيز دور مي داشت؛ جدال و پرحرفي و گفتن مطالب بي فايده و نسبت به مردم نيز از سه چيز پرهيز مي کرد؛ هرگز کسي را سرزنش نمي کرد و از او عيب نمي گرفت و لغزش و عيب‌های مردم را جست وجو نمي کرد و سخن نمي گفت مگر در جايي که اميد ثواب در آن مي داشت. هنگام تکلم چنان حاضران را به خود جذب مي کرد که از احدي نفس شنيده نمی‌شد و چون ساکت مي گشت آنان سخن مي گفتند. در حضور آن جناب روي مطلبي نزاع نمي کردند، اگر کسي از ايشان صحبت مي کرد همه ساکت مي شدند تا سخنش پايان يابد و سخن گفتنشان در محضر آن جناب به نوبت بود. اهل مجلس از چيزي که به خنده می‌افتادند حضرت نيز خنده مي کرد و از آنچه تعجب مي کردند تعجب مي کرد، بر اسائه ادب شخص غريب در پرسش و گفتار صبر مي کرد تا جايي که اصحاب در صدد جلب شخص مزاحم برمي آمدند، مي گفت وقتي صاحبان حاجت را ديديد آنان را کمک و معاونت کنيد و هرگز ثناي کسي را نمي پذيرفت مگر آنکه ثنايش به عنوان تشکر از آن حضرت باشد و کلام احدي را قطع نمي کرد مگر آنکه از حد مشروع تجاوز کند که در آن صورت با نهي و با برخاستن کلام او را قطع مي نمود.(1)

   

    1- معانی الاخبار، ج 1، ص 83

     روزنامه كيهان، شماره 21056 به تاريخ 22/2/94، صفحه 7 (معارف)

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.
Powered by TayaCMS