دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

تدریس آیت الله سید محمد باقر سلطانی

No image
تدریس آیت الله سید محمد باقر سلطانی

اقامت در قم

آیت الله سلطانى در سال 1359 ق. وارد شهر قم گردید و در این شهر رحل اقامت افکند و بیش از نیم قرن در جوار حرم حضرت فاطمه معصومه (علیها السلام) به تدریس درس هاى فقه و اصول اشتغال ورزید. وى بى تردید یکى از استادان برجسته و ممتاز در تدریس «کفایة الاصول» در حوزه علمیه قم به شمار مى رفت. در آن عصر معروف بود که در میان استادان بزرگوارى که به تدریس «رسائل» فرائد الاصول شیخ مرتضى انصارى و «مکاسب» و «کفایة الاصول» اشتغال داشتند، سه شخصیّت ممتاز در تدریس این کتاب ها مهارت ویژه و تسلّط فوق العاده اى داشتند که عبارتند از: میرزا محمّد مجاهدى تبریزى، شیخ عبدالحسین فقیهى رشتى و سیّد محمّد باقر سلطانى و اکثر شخصیّت ها و بزرگان ممتاز، در نزد این سه استاد بزرگوار تحصیل کرده اند. آیت الله سلطانى در حلّ مشکلات درسى مهارت فوق العاده اى داشت. او با بیان جذّاب و شیواى خویش، موفق شد شاگردان فراوانى را تربیت نماید که تعدادى از آنان از مراجع مسلّم تقلید شده اند. تدریس وى برکات علمى فراوانى داشت که مجموعه بزرگى از روحانیان و طلاّب جوان، در دوره هاى مختلف از آن بهره مند شدند. او که مجلس درس باشکوهش، مجتهد ساز و مرجع پرور بود، بدون کوچکترین ادّعایى، طى سال هاى متمادى، بى وقفه به تدریس علوم اسلامى پرداخت و چهره فروزان و شخصیّت متین و منش بزرگوارانه اش، تبلور و نمادى شکوهمند از فضیلت هاى فراموش شده و ارزش هاى از یاد رفته بود

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.
Powered by TayaCMS