دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

قال العسکری (علیه السلام): «اتقوا الله وَکُونُوا لَنَا زَیناً ولا تَکُونوا لَنَا شَیناً»

امام حسن عسکری (علیه السلام) فرمود: «پارسایی و تقوای الهی پیشه کنید و مایه افتخار و زینت ما باشید، نه مایه سرشکستگی ما!» (بحارالانوار، ج 78، ص 372)
قال العسکری (علیه السلام): «اتقوا الله وَکُونُوا لَنَا زَیناً ولا تَکُونوا لَنَا شَیناً»
قال العسکری (علیه السلام): «اتقوا الله وَکُونُوا لَنَا زَیناً ولا تَکُونوا لَنَا شَیناً»

قال العسکری (علیه السلام):

«اتقوا الله وَکُونُوا لَنَا زَیناً ولا تَکُونوا لَنَا شَیناً»

امام حسن عسکری فرمود:

«پارسایی و تقوای الهی پیشه کنید و مایه افتخار و زینت ما باشید، نه مایه سرشکستگی ما!»

(بحارالانوار، ج 78، ص 372)

توضیح:

«انتظار امام زمان (عج) از ما»

چنانچه از این حدیث امام حسن عسکری (علیه السلام) برمی‌آید، انتظار اهل بیت (علیهم‌السلام) از محبان و ارادتمندان خویش، این است که حرکات و سکنات، گفتار و رفتار، نشست و برخاست و محافل و مجالس ایشان مایه زینت و افتخار آن حضرت باشد، نه مایه نارضایتی و سرشکستگی آنان، از این رو بایستی بسیار مراقب باشیم که در لحظه لحظه زندگی خویش، به ویژه در مجالس و محافلی که به نام و یاد اهل بیت (علیه السلام) تشکیل می‌دهیم، رضایت و خوشنودی آن بزرگواران، به ویژه رضایت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، را تأمین کنیم. بسیار باید به هوش باشیم تا مبادا شیطان و هوای نفس، ما را به محبت اهل بیت (علیهم‌السلام) بفریبد و به کارها و حرکاتی وادارد که نه رضایت خداوند در آن است و نه رضایت اولیای خدا. ملاک و معیار ارزشگذاری بر هیئت‌ها و جلسه‌های مذهبی، رضایت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)است. بیندیشیم که آیا هیئت و مجلس ما حد نصاب لازم برای حضور امام زمان (علیه السلام) را داراست یا خیر؟ و اگر آن حضرت قدم رنجه فرمایند و به محفل ما تشریف بیاورند، آیا از تمام حرکات و سکنات ما رضایت خواهند داشت یا خیر؟!

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.
Powered by TayaCMS