دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

قضای دنيوی و اخروی

No image
قضای دنيوی و اخروی

خداوند به عنوان حاکم وقتي حکم کرد، به شکل قضاي الهي ظهور مي يابد. حکم و قضاي الهي به دو شکل خواهد بود:

 1. قضاي دنيوي؛

 2. قضاي اخروي.

    از آنجا که خداوند سريع الحساب است(بقره، آيه 202) همه چيز را به سرعت حساب مي کند؛ با اين همه به علت محدوديت هاي دنيوي حساب نهايي و داوري تمام و کمال در قيامت و آخرت خواهد بود؛ ولي اين بدان معنا نيست که اصولاخداوند در دنيا حسابرسي ندارد، بلکه حسابرسي مي کند و حتي پاداش و کيفر مي دهد.

    بر همين اساس وقتي کساني در دنيا گناه و خطا مي کنند خداوند آنان را به سرعت محاسبه و مجازات مي کند تا تنبيه شده و به راه درست و راست بازگردند؛ از طرف ديگر برخي از کساني را که در گناه و کفر به غايت مي رسند و حاضر به تغيير و توبه و استغفار نيستند در همين دنيا مجازات کرده و سپس آنان را در آخرت نيز مجازات خواهد کرد. پس وقتي حجت بر انسان ها تمام شد و به سخن ديگر حجت بالغه الهي به اتمام رسيد، در همين دنيا مجازات خواهند شد و تاخيري در مجازات آنان صورت نمي گيرد.(يونس، آيه 54)

    در آيات قرآني بيان شده که خداوند به عنوان سريع الحساب؛ حسابرسي کاملي از برخي از اقوام داشته و آنان را در همين دنيا مجازات کرده و در آخرت نيز مجازات خواهد کرد.(حاقه، ايه 7؛ قصص، ايات 40 و 81)

    بر همين اساس کساني که کار خوب و نيک انجام مي دهند افزون بر محاسبه و پاداش اخروي در همين دنيا نيز از پاداش هاي الهي بهره مند مي شوند.

    پس قضا و حکم الهي دو شکل است:

 1 . محدود و دنيوي(حاقه ، آيه 69؛ يونس، آيات 47 و 54) ؛

 2. غير محدود و اخروي(زمر، آيات 69 و 75)

     روزنامه كيهان، شماره 21024 به تاريخ 15/1/94، صفحه 6 (معارف)

مقاله

جمع آوری و تدوین رسول غفارپور

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.
Powered by TayaCMS