دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

نظر آیت الله مرعشى نجفى درباره سید عباس معصومی

No image
نظر آیت الله مرعشى نجفى درباره سید عباس معصومی

آیت الله مرعشى نجفى ـ مرجع تقلید و بنیان گذار کتابخانه جهانى قم ـ در نوشته اى منحصر به فرد، قائل است که مرحوم معصومى علاوه بر آخوند خراسانى، از مرحوم سیّد، صاحب عروه نیز استفاده نموده است. وى مى نویسد:

«علاّمة الزّاهد السالک و السائر حجت الاسلام و المسلمین آیت الله السیّد عباس لارى قدّس سره، از بزرگان علماء ارجمند بود. وى فقه و اصول را از دو مرجع بزرگ علمى، آیت الله الکاظمین، صاحب «کفایه» و صاحب «عروه» فرا گرفت ـ اصول از مرحوم خراسانى و فقه را از مرحوم سیّد یزدى ـ و علاوه بر این، از انفاس قدسیه علاّمه جمال السّالکین، سیّد مرتضى کشمیرى نجفى به صورت مستمر بهره گرفت.

آیت الله مرعشى آن گاه چنین ادامه مى دهد:

«کسانى چند از آیت الله معصومى روایت مى کنند که یکى از آنها این نگارنده مسکین مى باشد. اینجانب داراى اجازه روایت از آن جناب مى باشم در تمام آنچه که از حضرت ائمه میامین نقل مى کند... .»

امّا آن مرحوم کسى بود که داراى خشیّت از ذات خداوند متعال بود. در راه امر به معروف و نهى از منکر، از ملامت هیچ ملامت گرى نمى هراسید و پیوسته به این امر مهم مبادرت مى ورزید. این عالم بزرگ، داراى نوشته ها و رسائلى در فقه و اصول و کلام و تفسیر و غیر آنها مى باشد.

او علاوه بر اجازه روایت، در خصوص حرز یمانى مشهور به دعاى «سیفى» و اوراد و اذکار دیگر نیز به من اجازه داده بود... .[11]

بخش اخیر کلام آیت الله مرعشى، حاکى از تسلّط مرحوم آیت الله معصومى به مسائل بالاى سیر و سلوک الى الله نیز مى باشدبدین معنى که آن عالم قدسى علاوه بر مراتب فقه و اصول، در امور معنوى نیز صاحب علم و آگاهى بوده است.

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

عالمان مرتبط

جدیدترین ها در این موضوع

No image

دعا در نهج البلاغه

(به فرزندش امام حسن عليه السلام فرمود): در سؤال (حاجت) از پروردگارت اخلاص داشته باش؛ زيرا بخشش و محروم ساختن در دست اوست.
No image

عبادت و نیایش از دیدگاه نهج البلاغه

و اما این كه هر كارفرما كه مزدى مى‏ دهد به خاطر بهره‏اى است كه از كار كارگر مى ‏برد و كارفرماى ملك و ملكوت چه بهره‏اى مى‏تواند از كار بنده ضعیف ناتوان خود ببرد، و هم این‌ كه فرضاً اجر و مزد از جانب آن كارفرماى بزرگ به صورت تفضل و بخشش انجام گیرد پس چرا این تفضل بدون صرف مقدارى انرژى كار به او داده نمى ‏شود، مسأله‏ اى است كه براى این چنین عابدهایى هرگز مطرح نیست.
خدایا! ببخش!

خدایا! ببخش!

به آن نديدى. الهى! آنچه را كه به زبانم به تو تقرب جستم ولى دلم برخلاف آن بود بر من ببخش! الهى! اشارات چشم، و سخنان بيهوده، و مشتهيات دل
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

خدایا! حرمتم را به تنگدستى نشكن

دچار آيم، و به بدگويى آن كه از بخشيدن به من دريغ ورزد مبتلا گردم، و تو ماوراى اين همه، اختيـاردار بخشش و منـعى، چـه اينـكه بـر هـر چيـز تـوانـايـى.
Powered by TayaCMS