24 فروردین 1396, 2:28
برگرفته از: 1- رسائل بندگی، آيت الله شيخ مجتبی تهرانی، ص 220
(بدان اي سالک راه حق!) اينکه در روايت نقل شده: «ابناي دنيا که دنيا را هدف خود قرار میدهند، جزو احمق ها هستند، يعني اينکه کارشان حماقت است، و برخلاف عقل و استدلال و برخلاف شهود و وجدان حرکت مي کنند، و نگرش و بينش ندارند.» تو که در ابتداي زندگي، از خدا و پيغمبر و آخرت حرف مي زدي، چرا وقتي که وارد وادي استفاده از ابزار دنيويه و لذات مادي شدي، ناگهان صد و هشتاد درجه مسيرت را تغيير دادي و نگرشت نسبت به دنيا از وسيله به هدف تبديل شد؟! اين تغيير، هم برخلاف عقل است و هم برخلاف وجدان. حتي راجع به کساني که اعتقادات ديني ندارند نيز اين مسئله عموميت دارد. اين افراد نسبت به عالم شهود خود که مي توانند نگرشي بر پايه وجدانشان داشته باشند غفلت دارند؛ چون همه مي توانند بفهمند که دنيا سراي هدف گيري نيست. آنها اعتقاد به مبدأ و معاد ندارند، اما وجدان به فناي دنيا که دارند، و با چشم خود مي بينند و احساس مي کنند که در دنيا هر ابزاري نابود مي شود و هر لذتي رو به ضعف مي رود. پس چنين شخصي هم که برخلاف وجدان خود دنيا را هدف گيري مي کند، احمق است.(1)
روزنامه كيهان، شماره 21204 به تاريخ 19/8/94، صفحه 8 (معارف)
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان