تصرفات علمی و عملی معصوم

بر اساس آموزه هاي وحياني قرآن، کاري که پيامبر(ص) انجام مي دهد تنها آموزش و تربيتي نيست که هر انسان ديگري انجام مي دهد، بلکه نوعي تصرف در جان آدمي است.

وقتي ما در درس استادي شرکت مي کنيم که علمي را بياموزيم يا در عمل به ما اخلاق بياموزد و ما را پرورش دهد، استاد تنها کاري که انجام مي دهد آموزش و پرورش معمولي است؛ اما وقتي در کلاس آموزش و پرورش پيامبر(ص)شرکت مي کنيم تا براساس فلسفه بعثت و هدف و حکمت ارسال رسولان و انزال کتب به ما چيزي بياموزد و ما را پرورش دهد، در جان ما تصرف مي کند.

اينکه خداوند در آياتي از جمله 129 سوره بقره و 164 سوره آل عمران و 2 سوره جمعه مي فرمايد: يُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَةَ وَيُزَکِّيهِم؛ کتاب و حکمت را به آنان تعليم دهد و آنها را تزکيه نمايد و پرورش دهد. اين آموزش و پرورش تنها به گفتن نيست، بلکه با تصرفاتي است که مي کند تا جان ما را تغيير مي دهد.

اصولاعلمي که پيامبر(ص) تعليم مي دهد فراتر از علم اکتسابي و علم حصولي است، بلکه علم لدني و شهودي و حضوري است. از اين رو ما را با حقايق نه تنها آشنا مي کند بلکه جان ما را با ملکوت عالم پيوند مي زند. در قرآن آمده دعا و صلوات پيامبر(ص) را همانند دعا و صلوات ديگران ندانيم، بلکه ايشان با اين کار در شما تصرف مي کند. اين تصرفات پيامبر(ص) در شما موجب بيرون آمدن انسان از ظلمات به نور (احزاب، آيه 43)، ايجاد تقرب به خداوند (توبه، آيه 99)، پاکي روح از هر گونه پليدي (توبه، آيه 103) و مانند آنها مي شود.

البته همه امامان معصوم(ع) از چنين توانايي برخوردار هستند. لذا توسل به آنان و برخورداري از صلوات و دعاهاي آنان به معناي آن است که انسان تحت تصرفات آنان تعليم و تزکيه ويژه اي مي بيند و به کمالات مي رسد. پس نبايد توسل و دعا و صلوات آنان را عادي تلقي کرد. آنان همان طوري که در چشم ياران خويش تصرف مي کنند و حقايقي از همين جهان را نشان مي دهند؛ چنان که با تصرفات امام سجاد(ع) و امام باقر(ع) زهري و ابوبصير چهره هاي ملکوتي حاجيان را ديدند، همچنين مي توانند در جان هاي ما تصرف کنند. پس براي اينکه به اين درجه از ارتباط برسيم و خودمان را تحت تعليم و تزکيه آنان قرار دهيم، به آنان صلوات بفرستيم و به سخنان حکيمانه شان عمل کنيم تا از تصرفات آنان به سبب مودت و محبت بهره مند شويم.

روزنامه كيهان، شماره 21190 به تاريخ 3/8/94، صفحه 6 (معارف)