13 مهر 1394, 15:28
فعالیت های سیاسی
بحرالعلوم از طلاب و فضلای آگاه به مسائل زمان در کشورهای اسلامی بود. آن گاه که او به تحصیل اشتغال داشت، وقایعی مانند انقلاب مصر و مسئله ی کانال سوئز و انقلاب عراق و مبارزات ملت ایران و ... در جهان اسلام اتفاق افتاد که نمی توانست نسبت به آن ها بی تفاوت باشد. از این رو در کنار تحصیل، در حد توان خود، با قلم و زبان، به بیان حقایق مى پرداخت و مردم را از توطئه های دشمنان اسلام و تشیع آگاه می ساخت.
او در زمان حکومت حزب بعث بر عراق، علیه بی عدالتی ها و نابسامانی های فرهنگی و اخلاقی و ضعف حاکمان در برابر استعمار انگلیس به روشن گری پرداخت. کم تر اجتماع دینی و سیاسی از سوی عالمان آگاه عراق برپا می شد که وی حضور فعال نداشته باشد . بارها از سوی حکومت وقت، تحت تعقیب قرار گرفت. از این رو در سال 1347 هجری شمسی عراق را ترک کرد و پس از توقف در کشورهای کویت و لبنان و سوریه و مصر و ایران در سال 1358 هجری شمسی به انگلستان رفت و در آن جا در کنار فعالیت های سیاسی، به تبلیغ دین اسلام پرداخت. منزل او در لندن در سال های متمادی محل اجتماع مخالفان حزب بعث و آزادمردان عراقی بود. فعالیت های سیاسی او بر حزب بعث گران آمد و حکم اعدام او را صادر کرد.
از جمله فعالیت های آن عالم مبارز هنگام اقامت در لندن، شرکت در کنفرانس معارضان عراقی در بیروت در سال 1991م به عناون هیئت رئیسه ی کنفرانس به همراه مسعود بارزانی و حسن نقیب بود.
وی در بهار سال 2003 م که با اشغال عراق توسط آمریکا و انگلستان به حکومت صدام خاتمه داده شد به وطن خود بازگشت و به فعالیت های سیاسی خود ادامه داد. هم اکنون دفتر او در نجف اشرف از مراکز مهم فعالیت های استکبارستیزی است.
او دارای بینشی والا در امور سیاسی است. از این رو با حضور نیروهای بیگانه در عراق مخالف است و حضور آنان را منافی با استقلال کشورش می داند. اجرای هرگونه برنامه ی سیاسی و فرهنگی و اقتصادی و مانند آن را جز با تایید مراجع عالی مقام عراق، ابتر و مخالف اسلام می شمارد. او در ملاقات دولت مردان عراقی، بر استقلال دولت عراق تاکید فراوان دارد.
آیت الله بحرالعلوم بر وحدت مسلمانان از شیعه و سنی برای خنثی سازی توطئه های دشمان مشترک اسلام تاکید دارد و تفرقه ی میان مسلمانان را به نفع استکبار جهانی بر می شمارد و حفظ هویت دینی را جز با استقلال همه جانبه، میسور نمی داند.[20]
مناصب حکومتی
علامه بحرالعلوم مناصب حکومتی متعددی در عراق و کویت برعهده گرفت. وی در سال های 1350 هجری شمسی تا 1356هجری شمسی در کویت به عنوان قاضی اشتغال داشت و پس از بازگشت به عراق برای ترمیم زخم های مردم ستم دیده ی عراق وارد فعالیت های حکومتی شد. از این رو در سال 1381 هجری شمسی عضو «مجلس انتقالی» شد و در سال 1382 هجری شمسی به «عضویت مجلس وطنی موقت» درآمد. افزون بر آن، او یکی از اعضای تدوین قانون اساسی عراق بود و در این عرصه نیز به رسالت خویش عمل کرد.[21]
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان