دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

وقت نماز

هنگامی که وقت نماز فرا رسید ، خود را آماده کن که آن ، وعده گاهی است که خداوند متعال برای تو قرار داده است تا به خدمت او قیام کنی.بنابراین باید در قلبت سرور و بر چهره‌ات بهجت و شادمانی به هنگام نماز آشکار شود. برای آنکه دخول در نماز ، عالمی برای قرب و نزدیکی تو، و وسیله ای برای رستگاری تو است.
وقت نماز
وقت نماز

نویسنده : علامه سید عبدالله شُبّر

شهیدثانی دراین باره می گوید:

هنگامی که وقت نماز فرا رسید ، خود را آماده کن که آن ، وعده گاهی است که خداوند متعال برای تو قرار داده است تا به خدمت او قیام کنی.بنابراین باید در قلبت سرور و بر چهره‌ات بهجت و شادمانی به هنگام نماز آشکار شود. برای آنکه دخول در نماز ، عالمی برای قرب و نزدیکی تو، و وسیله ای برای رستگاری تو است. با طهارت ونظافت خویش و پوشش لباسی نیکو برای مناجات با خدا آماده شو ، همانگونه که هنگام قدم گذاشتن به دربار پادشاهی خود را آماده می کنی و باسنگینی و آرامش و ترس و امید، با خداوند برخورد کن وعظمت و جلال خدا و بی ارزشی و کوچکی خود را در مقابل وی حاضر ببین . برخی از زنان پیامبر گفتند :«با رسول خدا( صلوات الله علیه وآله) در حال گفتگو بودیم ولی چون زمان نماز فرا رسید از شدت اشتغال به خدا و غفلت از هر چیز ، گویا که او ما را نمی شناسد و ما هم او را نمی شناسیم ، به عبادت مشغول می شد. »[1]

امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) هنگامی که وقت نماز می رسید، به عجله مشغول عبادت می شد و برخود می لرزید . به او گفته شد: «یا امیرالمؤمنین ، چه شده است که این گونه بر خود می لرزی؟!

حضرت علی علیه السلام فرمودند :

«زمانی است که خداوند بر آسمانها و زمین و کوهها امانت خویش را عرضه کرد وهمه از قبول آن امانت سر باز زدندند . این زمان فرا رسیده است»[2]

حضرت سجاد علیه السلام نیز هنگامی که وضو می گرفتند ،‌رنگشان (ازشدت خوف خدا ) زرد می شد.[3]

منبع: بنیادهای اخلاق اسلامی ، علامه سید عبدالله شبر،چاپ دوم سال 1369،‌ناشر/بنیاد فرهنگی امام المهدی (عج) صفحه 135  

    پی نوشت:
  • [1].عدة الداعی ، آخر فصل اول ، باب چهارم ،‌صفحه 109
  • [2].مستدرک الوسائل جلد 1 صفحه 266
  • [3].علل الشرایع،‌شیخ صدوق ،‌صفحه 88

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS