دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

رایحه تعالی؛ زینت معنوی و سرمایه حقیقی انسان

در قرآن کریم فرمود: «حَبَّبَ إلَیکُمُ الإیمانْ وَ زَیَّنَهُ فِی قُلُوبِکُمْ»؛ یک چیزی داشته باشید که جان شما را زینت بدهد؛
رایحه تعالی؛ زینت معنوی و سرمایه حقیقی انسان
رایحه تعالی؛ زینت معنوی و سرمایه حقیقی انسان

نویسنده: آیت‌الله عبدالله جوادی آملی

در قرآن کریم فرمود: «حَبَّبَ إلَیکُمُ الإیمانْ وَ زَیَّنَهُ فِی قُلُوبِکُمْ»؛ یک چیزی داشته باشید که جان شما را زینت بدهد؛ شما خیال نکنید اگر یک خانه‌ای یا اتومبیلی ساختی، خودت مزین شدی؛ آن یک تکه زمین را مزّین کرده‌ای! در سوره مبارکه کهف فرمود: شما حواستان جمع باشد، شما انسانید؛ مواظب باشید زینت‌تان چی است.

هرچه بیرون از جان شماست، مال دیگری است! «إنّا جَعَلنَا مَا عَلَی الأرضِ زِینَهً لَها»، نه لَکُم! بر فرض آسمان هم بروید، همین‌طور است؛ «إنّا زَیَّنَا السَّماءَ الدُّنیا بِمَصابیح». حالا بر فرض سوار شدید و رفتید و شمس و قمر را هم گرفتید، کهکشان را هم گرفتید؛ ولی این مال شما نیست! «إنّا زَیَّنَا السَّماءَ الدُّنیا بِمَصابیحَ».

امّا آنی که با شماست، درون جان شماست؛ اینجا دیگر جای شیطنت نیست. اگر کسی تلاش بکند در تولید و قناعت بکند در مصرف، آن می‌شود «حَبَّبَ إلَیکُمُ الإیمانْ». خُب می‌دانید حجاز، مدینه، آنجاها کم ‌آب است. باغبان حضرت امیر(ع) دارد که بارها حضرت می‌آمد اینجا، کلنگ می‌گرفت، کندوکاو می‌کرد که چاهی بکند، آب در بیاید؛ نشد.

یک روز خسته و وامانده آمده، کلنگ گرفته، کندوکاو کرده، سنگی را کنار زده و چشمه آب جوشید. همین باغبان می‌گوید که وقتی چشمه آب جوشید از یک طرف چشمه دارد می‌جوشد، از طرفی وجود مبارک حضرت دارد صیغه وقف جاری می‌کند؛ فرمود: «هذِهِ صَدَقَه»؛، خُب این لِلّه است دیگر! «نِعمَ المالُ الصالِح لِلرَّجُلِ الصالِح»این است.

آدم باید هر چه که کرد، به همراه ببرد؛‌ این آدم عاقل است. گاهی زمین را می‌برد، گاهی خانه را می‌برد، گاهی مغازه را می‌برد؛ اینی که لِلّه ساخته، برای خدمت به دیگران، این را به همراه می‌برد دیگر! مال انسان در آن وقت به همراه می‌آید.

این را بزرگان گفته‌اند، این را قرآن کریم گفته که سرمایه آدم در «جیب» آدم نیست، سرمایه آدم در «جَیب» آدم است. آنی که دست به جیب می‌کند، قارون است؛ بالاخره گرفتار زمین می‌شود. آدم می‌خواهد ببیند چی دارد، چی ندارد که در جیب دست نمی‌کند! این می‌شود قارون. اما اگر دست به جَیب کرد، به‌ دنبال موسای کلیم راه می‌افتد؛ «اُسلُکْ یَدَکَ فِی جَیبِکَ تَخرُجْ بِیضاء». ید بیضاء می‌خواهی، به دلت بمال! آخر تا کی باید این‌ور آن‌ور باشی؟!

اگر بخواهی با دشمن بجنگی، جهاد این دفاع 8ساله را تأمین بکنی، آن عصا بشود اژدها، باید دست به جَیب بمالی؛ مشکل علمی را حل کنی، باید دست به جَیب بمالی.

غرض این است، آنکه سرمایه آدم است، در جَیب آدم است، نه در جیب آدم! اگر عالم ربانی واقعاً علم را گذاشته در دل، این هر وقت اُسلُکْ یَدَکَ فِی جَیبِک شد، تَخرُجْ بِیضاء می‌شود.

    اندیشه>دین یکشنبه 2 آبان 1389 - 11:06:47

مقاله

نویسنده آیت‌الله عبدالله جوادی آملی

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

امامت از ديدگاه نهج البلاغه

اختلاف مذهبي بين مسلمين سه ريشه اصلي دارد. نخستين اختلاف بر سر جانشيني پيامبر اسلام، مسلمانان را به دو دسته شيعه و سني تقسيم کرد.دومين اختلاف مسلمين در اصول دين و مسائل اعتقادي است که سبب پيدايش مکاتب مختلف کلامي گرديد که مهمترين آن ها اشاعره، معتزله، مرجئه و شيعه است. سومين اختلاف در احکام و فروغ دين است که در نتيجه آن مذاهب مختلف فقهي مانند شافعي، حنبلي، مالکي، حنفي و جعفري پديدار شد.
نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

احتمالا بتوان از این سخن دردمندانه این نکته را به دست آورد که اهمیت امامت فقط در مدیریت جامعه نیست بلکه در مقام فهم دین نیز بسیار حائز اهمیت است که البته طبق دلایل بسیار متقن ائمه اهل بیت (علیهم السلام) از علمی خدایی بهره مند هستند کما اینکه این مساله را می توان از این سخن حضرت نیز به دست آورد ان احق الناس بهذا الامر اقواهم علیه و اعلیهم بامر الله فیه سزاوارترین مردم به امر حکمرانی تواناترین آنها در این امر و عالمترین آنها به دستور خداوند در مورد حکمرانی است.
رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

از موضوعات اساسى و مباحث حياتى نهج البلاغه - كه جملگى از مسائل اساسى جامعه انسانى محسوب مى گردد - مساله امامت و رهبرى است . على (ع) در سخنان و رهنمودهاى ارزنده خويش در نهج البلاغه به بيان ابعاد مختلف اين مساله پرداخته اند:اولا: ضرورت آن را در اجتماع بشرى مطرح فرموده اند؛ثانيا: در ارتباط با همين لزوم و ضرورت رهبرى، به امامت و پيشوايى صالح و حق، و نيز به رهبرى ناشايسته و ناحق پرداخته اند.
نص بر امامت در نهج البلاغه

نص بر امامت در نهج البلاغه

کجایند کسانى که به دروغ و از روى حسد- گمان مى کنند که آنان «راسخان در علمند نه ما» خداوند ما را بالا برده و آنها را پایین، به ما عنایت کرده و آنها را محروم ساخته است، ما را وارد کرده، و آنها را خارج؟! تنها به وسیله ما هدایت حاصل مى شود، و کورى و نادانى برطرف مى گردد، امامان از قریش اند امّا نه همه قریش بلکه خصوص یک تیره، از بنى هاشم، جامه امامت جز بر تن آنان شایسته نیست و کسى غیر از آنان چنین شایستگى را ندارد
Powered by TayaCMS