دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

توصيه های آيت الله قاضی برای ماه های رجب، شعبان و رمضان

No image
توصيه های آيت الله قاضی برای ماه های رجب، شعبان و رمضان

آيت الحق مرحوم حاج ميرزاعلي قاضي طباطبائي درباره ماه هاي رجب، شعبان و رمضان توصيه هائي به سالکان راه حق ارائه کرده است که از نظر خوانندگان عزيز مي گذرد:

    هان! اي برادران عزيز و گرامي ام؛ آگاه باشيد! متوجه و هشيار باشيد كه ما در قرقگاه زماني (ماه هاي رجب، شعبان و رمضان) داخل شده ايم!

    و همان گونه كه در زمين هاي حرم بايد از محرمات اجتناب نمود و ارتكاب يك سلسله اعمالي كه در جايي جرم نيست، اما در حرم جرم محسوب مي شود، در اين ماه ها هم كه قرقگاه زماني محسوب مي شوند، چنين است و بايد با هشياري و مواظبت در آن وارد شد و به همان نحو كه در قرقگاه مكاني كه حرم است، انسان به كعبه نزديك مي شود، در اين ماه ها هم كه قرقگاه زماني است، انسان به مقام قرب خداوند مي رسد. پس چقدر نعمت هاي پروردگار بر ما بزرگ و تمام است؟! و او هرگونه نعمتي را بر ما تمام نموده است.

    پس حال كه چنين است، قبل از هر چيز، آنچه كه بر ما واجب و لازم مي باشد، توبه اي است كه داراي شرايط لازم و نمازهاي معلومه است(1) و پس از توبه، واجب ترين چيز بر ما، پرهيز از گناهان صغيره و كبيره است تا جايي كه توان و قدرت و استطاعت داريم!.

    پس به راستي، هر كسي كه در صدد متذکر شدن به ذكر حق و در مقام خشيت از ذات اقدس حضرت حق متعال بوده باشد، مي تواند از راه مراقبه و محاسبه و معاتبه و معاقبه متذکر گردد!

    پس از اين مرحله، با دل هاي خود، به خداوند رو آورده، بيماري هاي گناهانتان را معالجه و مداوا نمائيد و به وسيلۀ استغفار، بزرگي و سنگيني عيوب خود را كاهش دهيد و بپرهيزيد از اينكه حريم الهي را بشكنيد و پرده هاي حجاب را بالازده، حرمت حرم را هتك نمائيد!

    زيرا به راستي چنين شخصي در نظام تكوين بي آبرو و مهتوك است؛ گرچه خداوند كريم از روي كرمش، به حسب ظاهر، آبروي او را حفظ نمايد و همين جزاي اوست و نيازي به مجازات پروردگار ندارد!

    و اما دستورالعمل اين سه ماه:

    ۱. بر شما باد به اينكه نمازهاي فريضۀ خود را با نوافل آن، كه مجموعاً پنجاه و يك ركعت است، در بهترين اوقاتشان انجام دهيد و اگر نتوانستيد چهل و چهار ركعت آن را بجا بياوريد.

    ۲. و اما در مورد نافلۀ شب، به خصوص بايد بدانيد كه: انجام دادن آن در نظر مومنان و سالكان حضرت معبود، از واجبات است و هيچ چاره اي جز بجا آوردن آن نيست.

    ۳. بر شما باد به قرائت قرآن كريم در نافله هاي شب! كه انسان را حركت داده، سير او را سريع مي نمايد و براي او بسيار مفيد است. پس تا مي توانيد در شب ها قرائت قرآن كنيد، زيرا قرائت قرآن، شراب مومنان است.

    ۴. بر شما باد به انجام دادن اوراد و اذكاري كه هر يك از شما به عنوان دستور در دست داريد و بر شما باد به مداومت سجدۀ يونسيّه و گفتن ذكر يونسيّه: «لاإلهَ إلاانتَ سُبحانكَ إني كُنْتُ مِن الظالمين» در سجده از پانصد تا هزار مرتبه.

    ۵. بر شما باد به زيارت مشهد اعظم، كه مراد همان حرم مطهّر اميرمومنان (ع) و قبر نوراني آن بزرگوار است و نيز ساير مشاهد مشرّفۀ اهل بيت (ع) و مساجد معظّمه، مانند: «مسجد الحرام»، «مسجدالنّبي»، «مسجد كوفه»، «مسجد سهله» و بطور كلّي هر مسجدي از مساجد؛ زيرا مومن در مسجد، همانند ماهي است در آب دريا!

    ۶. هيچ گاه پس از نمازهاي واجب خود، تسبيحات حضرت صدّيقه (س) را ترك ننمائيد؛ زيرا اين تسبيحات، يكي از انواع «ذكر كبير» شمرده شده است.

    ۷. يكي از وظايف مهم و لازم براي سالك إلي الله، دعا براي فرج حضرت حجّت (عج) در قنوت «وَتْر» است. بلكه بايد در هر روز و در همۀ اوقات و همۀ دعا ها، براي فرج آن بزرگوار دعا نمود.

    ۸. يكي ديگر از وظايف لازم و مهم، قرائت زيارت جامعه، معروف به «جامعۀ كبيره» در روز جمعه است.

    ۹. لازم است كه قرائت قرآن حتما كمتر از يك جزء نباشد.

    ۱۰. تا مي توانيد بسيار به ديدار و زيارت برادران نيكوكار خود بشتابيد؛ زيرا به راستي آنها برادراني هستند واقعي كه در تمام مسير، همراه انسانند و با رفاقت خويش، آدمي را از تنگنا ها و عقبات نفس عبور مي دهند!

    ۱۱. به زيارت اهل قبور ملتزم باشيد؛ ولي نه به صورت مداوم و همه روزه (مثلادر هفته، يك روز انجام بگيرد) و نبايد زيارت قبور در شب واقع گردد.

    ماهنامه موعود شماره ۱۶۱

        پی نوشت :

    ۱. مقصود همان دستور توبه اي است كه رسول خدا (ص) در ماه ذي قعده داده اند و در كتب ادعيه، مثل «مفاتيح الجنان» آمده و چهار ركعت نماز دارد.

   

     روزنامه كيهان، شماره 21045 به تاريخ 8/2/94، صفحه 8 (معارف)

مقاله

جمع آوری و تدوین رسول غفارپور

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS