دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

چرا خوش‌اخلاقی يك فضيلت است؟

No image
چرا خوش‌اخلاقی يك فضيلت است؟

خوش اخلاق به كسي گفته مي‌شود كه با گشاده‌رويى، زباني ملايم و برخوردي شاد و محبت‌آميز با مردم روبه‌رو مي‌شود، و در هر شرايطي اين توانايي را دارد كه با خوش‌رويى برخورد كند. براي اخلاق معاني متفاوتي ارائه شده است كه البته اغلب آنها در يك راستا بوده و منافاتي با يكديگر ندارند. اما در يك جمله كوتاه، مي‌توان گفت: «اخلاق يعني موضع‌گيري»، و البته مواضعي كه منطبق و نشأت گرفته از «خُلق» آدمي است و «خُلق» به صفات، مواضع و جهت‌گيري‌هايي مي‌گويند كه «ملكه» انسان شده است، خواه اين ملكات فضايل باشند و خواه رذايل و همه افعال بدني انسان نيز از همين ملكات است.

پيامبر اكرم صلوات‌الله عليه و‌آله فرمودند: «إنما بُعِثتُ لاُتمِّم مكارِم الأخلاقِ. به راستى كه من براى به كمال رساندن مكارم اخلاق مبعوث شده‌ام / كنزالعمال، ج13، ص151» - يعني چه؟ يعني آمده‌ام كه با تزكيه، با كنار زدن غبار نفس از عقل و قلب، با وحي، با رهنمايي و رهبري، با تعليم كتاب و حكمت، موضع‌گيري‌ها و جهت‌گيري‌هاي انسان را [در هر موضوع و امري]، به كمال برسانم، به گونه‌اي كه اين كمالات، ملكه او شود، نه يك كمال و رفتاري مقطعي و فرّار. بديهي است كه ايمان به خدا و معاد، يك نوع موضع‌گيري است – چنانکه اطاعت و تبعيت از پيامبر و امامان و تاسي به آموزه‌هاي قرآني و سيره اهل عصمت عليهم السلام نيز نوعي موضع‌گيري است – چنانکه رفتارهاي ساده و پيچيده انسان در قبال هر موضوعي، از خوردن و آشاميدن گرفته، تا رفتار در قبال پدر و مادر، ازدواج، همسر و فرزند، كار و معامله و تجارت، يا جنگ و صلح و...، همه موضع‌گيري (اخلاق) است. پس، «وإِنّك لعلى خُلُقٍ عظِيمٍ»، به عظمت كمال انساني پيامبر اكرم صلوات‌الله عليه و‌آله تصريح دارد. خوش اخلاق به كسي گفته مي‌شود كه با گشاده‌رويى، زباني ملايم و برخوردي شاد و محبت‌آميز با مردم روبه‌رو مي‌شود، و در هر شرايطي اين توانايي را دارد كه با خوش‌رويى برخورد كند. بعضى از مردم بطور طبيعى خوش اخلاق و خوش برخوردند و اين يكى از مواهب الهى است كه نصيب هر كس نمي‌شود. كسي كه داراي اخلاق نيكو است، بايد خدا را با تمام وجودش شكر گويد، ولى گروهى چنين نيستند، اما مي‌توانند با تمرين و ممارست و به كار بستن اصولي دقيق، حسن خلق و خوش اخلاقي را در وجود خود زنده كنند و چنان در عمق جانشان نفوذ كند كه طبيعت ثانويه شود.

در حديثي از حضرت امام على (عليه السلام) مي‌خوانيم: «عُنْوانُ صحِيفةِ الْمُوْمِنِ حُسْنُ خُلُقِه‌»؛ [جامع الأخبار، ص 107] سرلوحه نامه عمل انسان با ايمان، حُسن خلق اوست. مي‌دانيم آنچه در عنوان و سرلوحه نامه اعمال قرار مي‌گيرد، بهترين و مهم‌ترين آنهاست و به تعبير ديگر، چيزى است كه قدر جامع همه اعمال نيك است و قبل از هر چيز نظرها را به خود متوجّه مي‌سازد. [الأخلاق فى القرآن، ج ‌3، ص 118]

پيامبر صلى‌الله‌عليه‌و‌آله: «ثلاثٌ منْ لمْ تكُنْ فيهِ فليس مِنّى و لا مِن‌الله‌ عزّوجلّ. قيل: يا رسول‌الله‌، و ما هُنّ؟ قال: حِلْمٌ يرُدُّ بِهِ جهْل الْجاهِلِ و حُسْنُ خُلْقٍ يعيشُ بِهِ فِى النّاسِ و ورعٌ يحْجُزُهُ عنْ معاصِى‌الله‌ عزّوجلّ»؛ (خصال، ص 145، ح 172) سه چيز است كه هر كس نداشته باشد نه از من است و نه از خداى عزّوجلّ. عرض شد: اى رسول خدا! آنها كدامند؟ فرمودند: بردبارى كه به وسيله آن جهالت نادان را دفع كند، اخلاق خوش كه با آن در ميان مردم زندگى كند و پارسايى كه او را از نافرمانى خدا باز دارد. امام صادق عليه‌السلام: قال لُقْمانُ لاِبْنِهِ: يا بُنىّ اياك و الضّجر و سوء الْخُلْقِ و قِلّة الصّبْرِ فلا يسْتقيمُ على هذِهِ الْخِصالِ صاحِبٌ و ا لْزِمْ نفْسك التُّودة فى اُمورِك و صبِّرْ على مووناتِ الاِ خْوانِ نفْسك و حسِّنْ مع جميعِ النّاسِ خُلْقك؛ (قصص الأنبياء، ص 198، ح 245.) امام صادق عليه‌السلام فرمود: لقمان به فرزندش فرمود: فرزندم! از بى‌حوصلگى و بد اخلاقى و بى‌تابى دورى كن كه هيچ دوستى تحمل اين خصلت‌ها را ندارد. در كارهايت آرام و بردبار، در تحمّل زحمات برادران صبور و با همه مردم خوش اخلاق باش. رابطه با مردم و رعايت اخلاق اجتماعي يكي از مهم‌ترين و گسترده‌ترين عرصه‌هاي خودسازي و پرورش توانايي‌هاي انسان است. در اين ميدان است كه انسان مي‌تواند در اثر ارتباط با انسان‌هاي ديگر ارزش‌هاي وجودي ساير مهارت‌هاي حرفه‌اي، علمي، عقلي و مديريتي خود را بنماياند و فضايل اخلاقي و كمالات انساني را در خويش نهادينه كند و همچنين به شكوفايي توانايي‌هاي ديگران نيز كمك نمايد. در عرصه تعامل اجتماعي، حُسن خلق و خوش اخلاق بودن (به معناي دوم)، جايگاه ويژه‌اي دارد و نخستين نمود توانايي شخصيت روحي و معنوي انسان است.

مقاله

جمع آوری و تدوین رسول غفارپور

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS