دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

اعتماد بر اعمال نیک؟!‌

آنچه ذیلا بیان می‌شود بخشی از مواعظ و نصایح پیامبر اکرم(ص) به ابوذر غفاری است
اعتماد بر اعمال نیک؟!‌
اعتماد بر اعمال نیک؟!‌
نویسنده: رضا جاودان‌

آنچه ذیلا بیان می‌شود بخشی از مواعظ و نصایح پیامبر اکرم(ص) به ابوذر غفاری است: «یا اباذر ان الرجل لیعمل الحسنه فیتکل علیها و یعمل المحقرات حتی یاتی الله و هو علیه غضبان و ان الرجل لیعمل السیئه فیفرق منها فیاتی الله عز و جل آمنا یوم القیامه؛ ای ابوذر مردی کاری نیک انجام می‌دهد و با اعتماد بر آن گناهانی مرتکب می‌گردد و در برابر کردار نیک خویش گناه را سهل می‌انگارد چنین کسی هنگامی که نزد خداوند می‌رود بر خشم می‌گیرد در مقابل مردی گناهی مرتکب می‌شود ولی از عقوبت آن هراسان است چنین کسی در روز قیامت خاطر آسوده خواهد داشت».

ملاک پذیرش و عدم پذیرش اعمال را نمی‌توان با معیارهای ظاهری سنجید بلکه پذیرش و عدم پذیرش اعمال به شرایطی بستگی دارد که چه بسا انسان نتواند همه آنها را احصا کند. بنابراین هیچ کس نمی تواند به قبولی اعمال خویش مطمئن گردد. به علاوه اطمینان به قبولی اعمال، باعث غرور انسان می‌گردد تا جایی که ممکن است خود را به ارتکاب گناهان صغیره بیالاید؛ به این بهانه که گناهان صغیره در برابر اعمال نیکی که انجام داده ناچیز است. غافل از اینکه اولا اطمینان او به پذیرش اعمال نیکش بیجا بوده، چه بسا اعمال او پذیرفته نشده باشد، ثانیاً بی‌توجهی به ارتکاب گناهان صغیره و اصرار بر آنها خود از گناهان کبیره است.

همین که انسان با توجه به اعمال نیکی که انجام داده، احساس امنیت و خاطر جمعی کند و با اعتماد بر عبادتهای خود گناهی را حقیر شمرده مرتکب شدنش را مهم نشمرد، مورد غضب خداوند قرار می‌گیرد. ‌در مقابل این گروه، برخی وقتی گناهی مرتکب می‌شوند ترسان و مضطرب می‌گردند و همیشه نگرانند. این دسته اگر همت زیادی هم بر انجام برخی عبادتها نداشته باشند، به جهت بیم و ترس از گناه، در قیامت از عذاب خداوند نجات می‌یابند و آنجا در آسایش و امنیت خواهند بود. ‌غرض پیامبر(ص)، توجه دادن ابوذر به اهمیت حالات قلبی است و اینکه چقدر ترس از گناه موثر است، تا آنجا که اگر انسان به گناه مبتلا شد شفقت قلبی و اضطراب و نگرانی اش موجب آمرزش او می‌شود. در مقابل اگر فراوان عبادت کرد اما نسبت به گناه کوچکی احساس بی خیالی و امنیت داشت، به دلیل اینکه گناه را سبک شمرده است و توجه ندارد با چه کسی مخالفت می‌کند به غضب و قهر الهی گرفتار می‌آید. پس باید هیچ گناهی را کوچک نشماریم و همواره سعی کنیم حالت خشیت و خوف از خداوند را در خود حفظ کنیم تا مغرور نگردیم و شیطان ما را فریب ندهد. ‌

‌«یا اباذر ان العبد لیذنب فیدخل به الجنه فقلت و کیف ذلک بابی انت و امی یا رسول الله؟ قال یکون ذلک الذنب نصب عینیه تائبا منه فاراً الی الله عز و جل حتی یدخل الجنه؛ ای ابوذر بنده خداوند گناهی می‌کند و به سبب آن به بهشت می‌رود. گفتم یا رسول الله پدر و مادرم فدایت باد این چگونه ممکن است؟ حضرت فرمودند: او گناه را پیوسته پیش چشمانش قرار می‌دهد و از آن توبه کرده بر خداوند پناه می‌برد تا آن گاه که وارد بهشت می‌شود».‌

گاهی بنده مرتکب گناهی می‌شود و در نتیجه آن، نگران و مضطرب می‌گردد و همین خوف و هراس باعث توبه و پناه آوردن به خداوند و گریز از دام شیطان می‌شود. در نهایت از غفلت و هواهای نفسانی نجات یافته دیگر مرتکب گناه نمی شود و در نتیجه وارد بهشت می‌گردد. شاید اگر آن گناه از او سر نمی زد این حالت برایش رخ نمی داد. البته سبب قریب توجه به خداوند و گریز از شیطان همان توبه، خوف و ترس از خداوند است و گناه سبب بعید است ولی به هر جهت آن نیز سبب شده است. این بیان حضرت برای ترغیب انسان به این نکته است که احساس نفسانی خوف و ترس از خداوند را در خود پدید آورد. خوفی که پس از ارتکاب گناه موجب شود گناهان گذشته جبران گردد و شخص وارد بهشت شود کم ارزش نیست، پس باید برای تحصیل آن تلاش کرد.

مقاله

نویسنده رضا جاودان‌

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS