دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

هدف گيری دنيا برای سالك احمقانه است

No image
هدف گيری دنيا برای سالك احمقانه است

برگرفته از: 1- رسائل بندگی، آيت الله شيخ مجتبی تهرانی، ص 220

(بدان اي سالک راه حق!) اينکه در روايت نقل شده: «ابناي دنيا که دنيا را هدف خود قرار می‌دهند، جزو احمق ها هستند، يعني اينکه کارشان حماقت است، و برخلاف عقل و استدلال و برخلاف شهود و وجدان حرکت مي کنند، و نگرش و بينش ندارند.» تو که در ابتداي زندگي، از خدا و پيغمبر و آخرت حرف مي زدي، چرا وقتي که وارد وادي استفاده از ابزار دنيويه و لذات مادي شدي، ناگهان صد و هشتاد درجه مسيرت را تغيير دادي و نگرشت نسبت به دنيا از وسيله به هدف تبديل شد؟! اين تغيير، هم برخلاف عقل است و هم برخلاف وجدان. حتي راجع به کساني که اعتقادات ديني ندارند نيز اين مسئله عموميت دارد. اين افراد نسبت به عالم شهود خود که مي توانند نگرشي بر پايه وجدانشان داشته باشند غفلت دارند؛ چون همه مي توانند بفهمند که دنيا سراي هدف گيري نيست. آنها اعتقاد به مبدأ و معاد ندارند، اما وجدان به فناي دنيا که دارند، و با چشم خود مي بينند و احساس مي کنند که در دنيا هر ابزاري نابود مي شود و هر لذتي رو به ضعف مي رود. پس چنين شخصي هم که برخلاف وجدان خود دنيا را هدف گيري مي کند، احمق است.(1)

روزنامه كيهان، شماره 21204 به تاريخ 19/8/94، صفحه 8 (معارف)

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS