بیداری

بیداری[1]

قال رسول الله (ص): الناس نیام اذا ماتوا انتبهوا (مجموعة ورام، ج ،1 ص 150)

لکن چه فایده که هشیاری پس از مرگ تنها موجب ندامت و حسرت است و خداوند متعال انسانها را از چنین روزی بیم می‌دهد.

خداوند می‌فرماید:

«یا ایها الذین امنوا لاتلهکم اموالکم و لا اولادکم عن ذکر الله و من یفعل ذلک فاولئک هم الخاسرون »

ای کسانی که ایمان آورده اید اموال و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نکند و هر کس چنین کند زیانکار است.[2]

حضرت علی علیه السلام می‌فرماید:

«آیا درد تورا بهبودی و خواب تورا بیداری نیست؟… پس چگونه ترس شبیخون خشم الهی تو را بیدار نمی‌کند و حال آنکه در اثر نافرمانی از دستورهای او به مدارج قهر وغضب او در افتاده‌ای؟ پس سستی خود را به تصمیم و قاطعیت، و خواب غفلتت را به بیداری و حرکت درمان کن…»[3]

بیداری نور است، بیداری بینایی و بصریت است، بیداری و آگاهی در دین نعمتی است بر کسی که این بیداری به او روزی شده است.[4]

آیا کسی نیست که قبل از پایان عمرش از خواب غفلت بیدار شود؟[5]

زنهار از غفلت که قساوت قلب تنها در بستر غفلت نشو ونما می‌کند.[6]

امام سجاد علیه السلام در مقام دعا، از حالت غفلت، به خدا پناه می‌برد و می‌گوید:

«خدایا! به تو پناه می‌برم از تنبلی و سستی و اندوه و ترس و بخل و غفلت …»

و در دعای صباح می‌خوانیم :

ای آن که در گاهواره‌ی امن و امان بخوابم بردی و برای رسیدن به نعمتها و احسانهایت از خواب گران بیدار کردی…

پس ـ ای برادر و ای خواهر مسلمان! ـ تا دیر نشده از خواب بیدار شو و راه آخرت در پیش گیر که فردا دیر است و پیک اجل به ناگاه فرا می‌رسد.

پی نوشت:
• [1] مهدوی کنی، محمدرضا، نقطه های آغاز در اخلاق عملی، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1374، پنجم، صص 61-63
• [2].سوره منافقون آیه 9
• [3].نهج البلاغه فیض الاسلام خطبه 214
• [4].فهرست موضوعی غرر، ص 431
• [5].شرح غرر، ج 2ص 328،
• [6].بحارالانوار ج 75ص 164