پرسش و پاسخ تأثیرات گناه بخش اول

پرسش:

بر اساس آموزه‌های وحیانی گناهان چه آثار و پیامدهایی را در عرصه‌های مادی و دنیوی و معنوی و اخروی به همراه دارد؟

پاسخ:

بايد توجه داشت همان گونه كه هر قدمى براى خروج از جاده هموار و صحيح، پيامدى فورى براى شخص مسافر دارد كه كمترين آن دور شدن يك گام وى از مقصد است؛ آثار گناهان نيز فورى و آنى است كه كمترين آن دورى از هدف و مطلوب نهايى بشر است كه همانا نيل به مقام قرب الهى است. از اين روست كه امام صادق(ع) مى فرمايند: «إِنَّ العَمل السَّيئ أَسرَع فِى صَاحِبه مِن السكينِ فِى اللَحم» همانا تأثير كار بد در شخص از تأثیر كارد در گوشت سريع‌تر است.(اصول کافی، ج 2، ص 272)

با بررسى متوندينى مى‌توان آثار و پيامدهاى گناهان را به دو دسته تقسيم كرد: 1- پيامدهاى دنيوى و آثار زیانبار مادی  2- پیامدهای اخروى و آثار زيانبار معنوى که در اینجا به اهم محورهای آن می‌پردازیم.

الف) آثار و پيامدهاى دنيوى گناهان

خداوند متعال در آيات متعدد از قرآن كريم به آثار و پيامدهاى دنيوى گناهان برخى از امّت‌هاى پيشين‌اشاره مىكند و در سوره بقره مىفرمايد: «فَأنزَلنا عَلَى الَّذِين ظَلَمُوا رِجزاً مِنَ السَّماءِ بِمَا كَانُوا يفسقُون» بر ستمگران به خاطر نافرمانى عذابى از آسمان فرستاديم. (بقره - 59)

و در جايى ديگر بر ادامه همين سنّت، نسبت به اقوام آينده تأكيد مىكند و مىفرمايد: «وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةً فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ» هر مصيبتى كه به شما رسد به خاطر اعمالى است كه انجام داده‌ايد. (شوری - 30)

امام صادق(ع) مى‌فرمايند:

«هرگاه زنا زياد شود زلزله‌هاى فراوان به وقوع مى‌پيوندد»(من لایحضره‌الفقیه، ج1، ص 524). روشن است كه پيامد منفى گناه عده‌اى، گريبان‌گير همه جامعه مى‌شود. در اینجا به برخی از اهم آثار و پیامدهای دنیوی گناهان به نحو اجمال می‌پردازیم:

۱. محروميت از رزق و روزى

امام باقر(ع) مى‌فرمايند: «إنّ الرّجل ليذنب الذّنب فيدرء عنه الرّزق» مردى گناهى انجام مى‌دهد و در نتيجه روزى از او دور مى‌شود. (همان، ص 268)

امام صادق(ع) نيز مى‌فرمايند: «إنّ الذّنب يحرم العبد الرّزق» همانا گناه بنده را از روزى محروم مى‌سازد».(همان، ص 271)

۲. فقـر

پيامبر گرامى اسلام(ص) مى‌فرمايند: «إنّ المؤمن إذا قارف‌الذّنوب ابتلى بها بالفقر»۷۷؛ «همانا شخص مؤمن هنگامى كه به گناه نزديك شود به سبب آن دچار فقر و تنگدستى مى‌شود». (بحارالانوار، ج 64، ص 237)

۳. سلب نعمت

روشن است كه نعمت دايره‌اى فراخ‌تر از رزق و روزى دارد. امام صادق(ع) مى‌فرمايند: «ما أنعم اللّه على عبدٍ نعمةً فسلبها إيّاه حتى يذنب ذنباً يستحقّ بذلك السّلب» هيچ‌گاه خداوند نعمتى را به بنده عطا نكرده و سپس آن را بردارد مگر اين كه بنده، گناهى مرتكب شود كه به خاطر آن، مستحق محروميت از نعمت باشد. (همان، ص 274)

۴. بيمارى

قال‌الصادق(ع) «إِنَّه … لامَرَض إِلَّا بِذَنبٍ» هيچ بيمارى نيست مگر به خاطر گناه. (همان، ص 268)

روزنامه کیهان

تاریخ انتشار: شنبه 20 مرداد ماه 1397