24 آبان 1393, 13:56
1. خلوت عامّ،
2. خلوت خاصّ.
«خلوت عامّ» عبارت است از کنارهگیرى و عزلت از غیر «اهل الله» به خصوص از مردم عوام، که از قوه فکر پایینی برخوردارند، مگر به قدر ضرورت:
«وَ ذَرِ الَّذینَ اتَّخَذُوا دینَهُمْ لَعِبا وَ لَهْواوَ غَـــرَّتْهُمُ الْحَیَاةُ الدُّنْیَا » (انعام/70)
امّا «خلوت خاصّ» دورى از جمیع مردم را گویند. و اگر چه آن در همه عبادات و اذکار خالى از فضیلت نیست و لیکن در طایفهاى از اذکار کلامیّه بلکه در جمیع آنها در نزد مشایخ راه، شرط است
1) دوری از محل ازدحام و اجتماع مردم
2) اجتناب از استماع هرگونه صدای مشوش
3) حلیت و طهارت مکان حتی سقف و دیوارها
4) کوچک بودن مکان خلوت، به گونهای که تنها گنجایش یک نفر را داشته باشد.
5) خالی بودن مکان خلوت از زخارف و زیورهای دنیوی
آوردهاند شخصى از جناب «سلمان» - رضى الله عنه – که تا آن زمان براى خود خانهای نساخته بود تقاضا نمود تا اجازه دهد منزلى براى وی بنا کند.
جناب سلمان اجازه نداد، او عرض کرد:
«مىدانم که چرا اجازه نمىدهى»
سلمان گفت:
«بگو علّتش چیست؟»
آن شخص عرض کرد:
« شما مىخواهید خانهاى که طول و عرضش به اندازه شما باشد، بسازم و این خانه میسور نیست.»
سلمان فرمود:
«آرى؛ راست گفتى.»
سپس آن مرد اجازه گرفت که چنین خانهاى براى او بسازد و ساخت.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان