بر سر دو راهی‌ها چه می‌کنيد؟

زهرا اجلال

«و إِن تُطِعْ أكْثر من فِي الأرْضِ يضِلُّوك عن سبِيلِ‌الله إِن يتّبِعُون إِلاّ الظّنّ وإِنْ هُمْ إِلاّ يخْرُصُون (116 /انعام)». با رسيدن كارت دعوتي از طرف يكي از دوستان به يك ‌ميهماني دعوت شده بودم... از شكل و شمايل و تجملات كارت معلوم بود چه‌قدر براي تداركات و ظواهر ميهماني هزينه كرده‌اند. روز موعود فرا رسيد و من هم آماده براي حضور در ميهماني... تا دم در مجلس رسيدم ديدم بله... از همون ‌ميهماني‌هايي است كه هميشه مي‌ترسيدم بر سر دو راهي در شركت كردن در آن و شركت نكردنش بمانم... چند دقيقه‌اي مكث كردم... گفتم برمي‌گردم... در كشاكش با خودم بودم كه يك دفعه يكي از دوستانم كه خيلي هم با او رودر بايستي داشتم و خيلي خودش را تافته جدا بافته مي‌دانست رسيد... تا منو ديد گفت بالاخره بزرگ شدي و تو اين مجالس راهت دادن... بالاخره از انزوا دراومدي و لبخند تمسخرآميزي به من زد و گفت: چرا وايسادي بيا بريم تو ديگه... منم كه مي‌خواستم جلوي حداقل اين يك مورد كم نيارم با اعتماد به نفس بالا گفتم باشه بريم... و داخل رفتم و با صحنه‌هايي كه تا به آن روز فقط شنيده بودم، رو‌به‌رو شدم... همه نوع گناهي مهيا بود... اسراف و تجملات و ريخت و پاش كه ديگر گناه كوچكش بود... با صداي مادرم براي نماز صبح بلند شدم... صورتم پر از عرق شده بود... خداي من... خواب بود... يك لحظه سر جايم نشستم و با خودم مرور كردم... چه شرايط سختي... چه دو راهي پيچيده‌اي... مخصوصاً براي من جوان كه نمي‌خواهم جلوي كسي كم بيارم...

چه‌قدر سخت است تنها ماندن...

جرقه‌اي در ذهنم روشن شد... جرقه‌اي كه مي‌تواند تنها دلخوشي در دوراهي‌هاي تاريكي براي تنها ماندن باشد... وإِن تُطِعْ أكْثر من فِي الأرْضِ يضِلُّوك عن سبِيلِ‌الله إِن يتّبِعُون إِلاّ الظّنّ وإِنْ هُمْ إِلاّ يخْرُصُون (116 /انعام) براي رفتن به خيلي از جاها و همراه شدن با اكثريتي كه معلوم نيست عاقبت با آنها بودن چه خواهد بود؛ از جشن تولد، جشن نامزدي، عروسي و ميهماني‌هاي شبانه‌اي با شرايط خاص گرفته تا كنسرت‌هاي موسيقي آن‌چناني، اين آيه مي‌تواند راهگشايي براي درماندن در دو راهي رفتن يا ماندن باشد... حواسمان به اين فرمان باشد؛ اگر بيشتر مردم روى زمين را فرمان ‌برى، تو را از دين خدا به بيراهه مى‌برند. در دين خدا و شناخت حق و پايبندى واقعى به ارزش‌ها شمار جمعيت را ملاك و معيار قرار ندهيم. چرا كه ممكن است اكثريت در گمراهي باشند و اقليتى در راه حق و عدالت و حقيقت. اين نكته را اگر عقلاً هم بخواهيم نگاه كنيم، همين پاسخي را خواهيم گرفت كه شرع به ما مي‌دهد. (تفسير نمونه ذيل آيه مورد نظر) با اين توصيفات تا به حال در شرايطي قرار گرفته‌ايد كه بخواهيد با اكثريت گمراهي و تاريكي همراه شويد؟ چه واكنشي از خود نشان داده‌ايد؟ يا اگر در آينده در چنين شرايطي قرار بگيريد عكس‌العمل و تصميمتان را چگونه پيش‌بيني مي‌كنيد؟