برندگان مسابقه دنیا

دنیا میدان مسابقات گوناگون است. برگزارکننده این مسابقات خداوند است. موضوع مسابقه تقوا و پرهیز از هر پلشتی و پلیدی است. کسانی که وارد دنیا می‌شوند در میدانی قرار می‌گیرند که از هر سو با مشکلات عدیده ای مواجه می‌شوند. در تعابیر روایی از آن به میدانی پر از سنگلاخ یاد می‌شود که گام نهادن در آن سخت و دشوار است.

امیرمومنان علی(ع) در نهج البلاغه از پیامبر(ص) نقل می‌کند که آن حضرت فرمود:

فان رسول الله(ص) کان یقول ان الجنه حفت بالمکاره و ان النار حفت بالشهوات

بهشت با ناخوشایندها و دوزخ با خوشایندها در برگرفته و پیچیده شده است. پس راه رسیدن به دوزخ تنها همراهی با هر تکانی است که هواهای نفسانی و وسوسه‌های شیطانی می‌دهند، چرا که به سادگی در آتش دوزخ سقوط می‌کنیم ولی بهشت با سختی به دست می‌آید چون باید مراقب باشیم که تکان‌ها ما را ساقط نکند. پس انسان در چنین میدان مسابقه‌ای وارد شده است.

در آیات قرآنی از این میدان مسابقه به دوزخی یاد می‌شود که همه را فراگرفته است و انسان‌ها می‌بایست در هر گامی که بر می‌دارند به دقت مواظب باشند که درست بردارند و مراقب باشند تا در حفره ای از حفره‌های دوزخ نیفتند. (آل عمران، آیه 103، مریم، آیه 17)

جایگاه تقوا

در این مسابقه تنها کسانی پیروز و سربلند بیرون می‌آیند که بتوانند ایمان خود را حفظ کنند و اجازه ندهند تا تکان‌های درونی وسوسه نفس و تکان‌های بیرونی شیطان آنها را در چاهی از چاه‌های مسیر نیندازد. تنها کاری که هر انسانی باید انجام دهد این است که خود را در روی پل حفظ کند و استقامت ورزد و استوار گام بردارد و از تکان‌ها خود را نگه دارد. بنابراین که به این عمل، تقوا می‌گویند که چیزی جز پرهیزگاری نیست.

خداوند به صراحت می‌فرماید که در مسابقه دنیا تنها کسانی پیروز و برنده می‌شوند که پرهیزگاری پیشه کنند و خود را در روی پل و صراطی که در دوزخ است از تکان‌های شدید نگه دارند:

«کل نفس ذائقه الموت و انما توفون اجورکم یوم القیامه فمن زحزح عن النار و ادخل الجنه فقد فاز و ما الحیاه الدنیا الامتاع الغرور»

هر جانداری چشنده طعم مرگ است، و همانا روز رستاخیز، پاداش هایتان به طور کامل به شما داده می‌شود. پس هر که را از آتش به دور دارند و در بهشت درآورند قطعا کامیاب شده و زندگی دنیا جز مایه فریب نیست. (آل عمران، آیه 581)

امیرمومنان علی(ع) می‌فرماید:

«و اعلموا انه ما من طاعه الله شیء الا یاتی فی کره و ما من معصیه الله شیء الا یاتی فی شهوه فرحم الله امرا انزع عن شهوته و قمع هوی نفسه فان هذه النفس ابعد شیء منزعا و انها لاتزال تنزع الی معصیه فی هوی»

آگاه باشید! هیچ طاعتی نیست جز اینکه طبع انسان از انجام آن ناراحت است و هیچ کدام از گناهان و معاصی یافت نمی‌شود جز اینکه با تمایلات و غرائز حیوانی انسان سازگار است! پس رحمت خداوند بر کسی باد که از شهواتش خودداری کند و هوسهای سرکش نفس را ریشه کن سازد، زیرا مشکل‌ترین کار، جلوگیری از همین نفس سرکش است که همیشه میل به معصیت و گناه دارد.

بنابراین انسان می‌تواند با پرهیزگاری در میدان مسابقه ای که روح آتش دوزخ و روی پل صراط مستقیم انجام می‌گیرد به سلامت بگذرد و از آن سو وارد بهشت شود و به عنوان برنده دست راست خود را بلند کند و با خوشحالی از دست امیرمومنان علی(ع) که میزان و داور این مسابقه است جام کوثر را بگیرد و دست در دست آن حضرت(ع) شادی کند و جایزه خویش را دریافت نماید.