29 فروردین 1397, 10:37
حبّ دنیا و غافل بودن از خدا، و دراز کردن آرزو و فراموش کردن اَجل، امورى است که بنده را از همه خیرات محروم مىسازد. حقتعالى مىفرماید:
«وَ غَرَّتْکُمُ الْأَمانِیُّ حَتّى جاءَ أَمْرُ اللّهِ وَ غَرَّکُمْ بِاللّهِ الْغَرُورُ »[1]؛
«فریب داد شما را آرزوها تا آن که آمد امر خداى ـ یعنى مرگ ـ و فریب داد شما را به خداى، فریب دهنده».
و در حدیث آمده:
«حُبُّ الدُّنْیَا رَأْسُ کُلِّ خَطِیئَةٍ»[2]؛
یعنى دوستى دنیا سَرِ هر گناهى است.
غم دنیا و آخرت
و نیز در حدیث آمده:
«مَنْ أَصْبَحَ وَ أَمْسَى وَ الدُّنْیَا أَکْبَرُ هَمِّهِ جَعَلَ اللَّهُ تَعَالَى الْفَقْرَ بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَ شَتَّتَ أَمْرَهُ وَ لَمْ یَنَلْ مِنَ الدُّنْیَا إِلاَّ مَا قُسِمَ لَهُ. وَ مَنْ أَصْبَحَ وَ أَمْسَى وَ الاْخِرَةُ أَکْبَرُ هَمِّهِ جَعَلَ اللَّهُ تَعَالَى الْغِنَى فِی قَلْبِهِ وَ جَمَعَ لَهُ أَمْرَهُ»[3]؛
یعنى هر که صبح و شام کند و دنیا بزرگتر امرى باشد او را که در غم آن باشد، بدارد حقتعالى فقر را میان هر دو چشم او و پریشان سازد کار او را و نرسد از دنیا مگر آنچه را که روزى او شده باشد. و هر که صبح و شام کند و آخرت بزرگتر امرى باشد او را که در غم او باشد، بگرداند حقتعالى بىنیازى را در دل او و جمع کند از براى او کار او را.
کار مرا چو او کند کار دگر چرا کنم
چون که چشیدم از لبش ذکر شکر چرا کنم
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان