19 آذر 1396, 10:18
قال رسول الله (ص): الناس نیام اذا ماتوا انتبهوا (مجموعة ورام، ج ،1 ص 150)
لکن چه فایده که هشیاری پس از مرگ تنها موجب ندامت و حسرت است و خداوند متعال انسانها را از چنین روزی بیم میدهد.
خداوند میفرماید:
«یا ایها الذین امنوا لاتلهکم اموالکم و لا اولادکم عن ذکر الله و من یفعل ذلک فاولئک هم الخاسرون »
ای کسانی که ایمان آورده اید اموال و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نکند و هر کس چنین کند زیانکار است.[2]
حضرت علی علیه السلام میفرماید:
«آیا درد تورا بهبودی و خواب تورا بیداری نیست؟… پس چگونه ترس شبیخون خشم الهی تو را بیدار نمیکند و حال آنکه در اثر نافرمانی از دستورهای او به مدارج قهر وغضب او در افتادهای؟ پس سستی خود را به تصمیم و قاطعیت، و خواب غفلتت را به بیداری و حرکت درمان کن…»[3]
بیداری نور است، بیداری بینایی و بصریت است، بیداری و آگاهی در دین نعمتی است بر کسی که این بیداری به او روزی شده است.[4]
آیا کسی نیست که قبل از پایان عمرش از خواب غفلت بیدار شود؟[5]
زنهار از غفلت که قساوت قلب تنها در بستر غفلت نشو ونما میکند.[6]
امام سجاد علیه السلام در مقام دعا، از حالت غفلت، به خدا پناه میبرد و میگوید:
«خدایا! به تو پناه میبرم از تنبلی و سستی و اندوه و ترس و بخل و غفلت …»
و در دعای صباح میخوانیم :
ای آن که در گاهوارهی امن و امان بخوابم بردی و برای رسیدن به نعمتها و احسانهایت از خواب گران بیدار کردی…
پس ـ ای برادر و ای خواهر مسلمان! ـ تا دیر نشده از خواب بیدار شو و راه آخرت در پیش گیر که فردا دیر است و پیک اجل به ناگاه فرا میرسد.
متن این قصیده، با خط نستعلیق زیبا به سال 1301 ق. در دارالحکومه کرمانشاهان نگارش یافته است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان