13 مهر 1394, 13:51
سپاس محقّق از اشخاصى که از اثرشان استفاده مى کند، نشان امانت دارى و فروتنى است.
او در تشکر از عبدالعظیم قریب و مجتبى مینوى مى نویسد:
نگارنده از این دو استاد محترم استفاده شایان کرده است و صریحاً اعتراف مى کند که اگر مساعدت ایشان نمى بود تصحیح این دیوان (دیوان قوامى) به وضع حاضر براى وى میسّر نمى شد... .([12])
نیز در مقدمه «نقض»، از عبّاس اقبال بسیار تشکر مى کند و از امام جمعه خوى به خاطر اشاره به حدیثى، نام مى برد و سپاس خود را به او ابراز مى دارد.([13])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
متن این قصیده، با خط نستعلیق زیبا به سال 1301 ق. در دارالحکومه کرمانشاهان نگارش یافته است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان