8 آذر 1396, 14:55
چون ماه مبارک رمضان از عظمت خاصی برخوردار است، حضرت در ماه شعبان میفرماید: خودتان را آماده کرده و از خدا بخواهید تا ماه رمضان را با برکت و رحمت و مغفرتی که میآید، ادراک کنید:
"فاسئلوا الله ربّکم بنیّاتٍ صادقةٍ وقلوبٍ طاهرةٍ أن یُوَّفقکم لصیامه وتلاوة کتابه. فإنّ الشقىّ مَن حرم غفران الله عزّ وجلّ فى هذا الشهر العظیم. واذْکروا بجوعکمْ وعَطَشکم فیه جوعَ یوْم القیامة وعطشه[1]"با نیّتها و دلهایی پاک از خداوند طلب توفیق برای روزه و تلاوت قرآن نمایید. کسی که از مغفرت خداوند محروم بماند،در حقیقت شقاوتش کامل است.بهیاد تشنگی و گرسنگی قیامت باشید. در بعضی از روایات فضیلت روزه، آمده است: "روزه بگیرید، تا گرسنه شوید و درد گرسنگان را بچشید"[2]. این به زبان ما سخن گفتن، و از قدمهای اولیه است وگرنه چرا باید بگذاریم کسی گرسنه باشد وخودمان همیشه سیر باشیم؟ در قیامت عدّهای واقعاً گرسنه هستند، غذا میخورند ولی هرگز سیر نمیشوند، همان طور که در دنیا هرگز سیر نمیشدند. چون حسّ آز و طمع تمام شدنی نیست، در آخرت هم به صورت "هلْ مِن مزید"[3]ظهور میکند. فرمود: شما به فکر گرسنگی و تشنگی قیامت باشید نه به فکر گرسنگی و تشنگی دیگران، آن را که باید در قدمهای اولیه تأمین کرد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان