دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

دعایی برای دفع شبهات در عصر غيبت

No image
دعایی برای دفع شبهات در عصر غيبت

عن عبدالله بن سنان قال :قال ابا عبد الله (ع):سَتُصِيبُكُمْ شُبْهَةٌ فَتَبْقَوْنَ بِلَا عَلَمٍ يُرَي وَ لَا إِمَامٍ هُدًي لَا يَنْجُو مِنْهَا إِلَّا مَنْ دَعَا بِدُعَاءِ الْغَرِيقِ قُلْتُ وَ كَيْفَ دُعَاءُ الْغَرِيقِ قَالَ تَقُولُ يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَي دِينِكَ فَقُلْتُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَي دِينِكَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مُقَلِّبُ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ وَ لَكِنْ قُلْ كَمَا اَقُولُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَي دِينِكَ.(1)

عبدالله بن سنان از اصحاب بزرگوارامام صادق(ع)، در روايتي از ايشان نقل مي کند که:حضرت فرمودند: در زمان غيبت، که دسترسي به امام نداري، گاهي در ذهنت راجع به امام شبهه پراکنده مي کنند. ريشه کار را مي خواهند بزنند. در اينجا حضرت مي گويد من يک دعايي يادتان مي دهم که اگر اين دعا را بخوانيد، اين شبهه ها در شما اثر نمي کند. دو سه تا جمله بيشتر نيست، اين دعا را بخوان که اين شبهه ها در تو اثر نکند. يعني در اعتقادات به امام حاضر زنده اي که دستت به او نمي رسد، سفت پابرجا بمان.حضرت مي فرمايد: به زودي به شما يک سري شبهه اصابت مي کند که در اين موارد دستتان به امام نمي رسد، چنين وقتي به شما خواهد رسيد که به اين دو دسترسي نداريد.از اين شبهه ها نجات پيدا نمي کند، مگر کسي که دعاي غريق را بخواند. يعني يک چنين آدمي مثل کسي مي ماند که به اصطلاح ما در آب افتاده و دارد غرق مي شود، مي خواهد کسي دستش را بگيرد. عبدالله بن سنان مي گويد به آقا عرض کردم: آقا به من بگوئيد دعاي غريق چيست؟ حضرت مي گويد: اين را بگوئيد: «يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ»، دو جمله است، جملة اوّل؛ نامهاي مقدس الهي است،جملة دوم؛ «ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَي دِينِكَ»، خدا دستم را بگير، دلم را بر دينت پابرجا بدار که اين شبهه ها بر من اثر نکند.

عبدالله بن سنان مي گويد: آقا اين جملات را فرمودند بعد من بلافاصله در دعاي آقا تصرّف کردم، چون آقا گفتند بگو:«يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَي دِينِكَ»، دعايي که آقا گفتند اين بود. من «وَ الْاَبْصَارِ» را اضافه کردم. گفتم: «يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَي دِينِكَ»، حضرت رو کردند به من فرمودند:درسته خدا مُقَلِّبُ الْقُلُوبِ وَ الْاَبْصَارِ است، امّا اين جملاتي را که من مي گويم، بگو و از خودت عبارت اضافه نکن. اين ابصار را ديگر در آن نگذار. اين روايت، روايت بسيار زيبايي بود و دستورالعمل هم داده بود.

شفّاف مي گويم: براي اينکه در زمان غيبت امام زمان(ع)، يک سري شبهات در شما اثر نکند، دستور اين است. سند روايت هم خيلي خوب است. پس هر روز بگوئيد: «يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَي دِينِكَ»، دو سه ثانيه هم بيشتر طول نمي کشد. لذا اين را هر روز بخوانيد تا دلتان به امام زمان(ع) قرص شود.

(1)بحارالانوار ج52 ص148

* پايگاه اطلاع رساني آيت الله شيخ مجتبي تهراني(ره)

روزنامه كيهان، شماره 21292 به تاريخ 9/12/94، صفحه 6 (معارف)

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

نقش حضرت علی (ع) در غزوه أحزاب یا خندق

نقش حضرت علی (ع) در غزوه أحزاب یا خندق

اخراج بعضى قبایل یهود مانند بنى نضیر و بنى قریظه از اطراف مدینه آنها را نسبت به مسلمین و مخصوصا نسبت به پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله خشمگین ساخت
جنگ احد

جنگ احد

قرشیان پس از شکست سختی که از مسلمین در جنگ بدر (سال دوم هجری) خوردند؛ تصمیم گرفتند با تمام قوا و تجهیزات خود به مسلمانان حمله کنند .

پر بازدیدترین ها

No image

امام حسن و طلاق زیاد؛ افسانه یا واقعیت

در برخی کتب روائی و تاریخ وارد شده است؛ حضرت امام حسن در طول حیات خود با زنان متعدد ازدواج کرده زود هم طلاق می‌داد و لذا در برخی روایات از آن حضرت با عنوان «مِطْلاق» یعنی زیاد طلاق دهنده، یاد شده است.
جنگ نهروان

جنگ نهروان

پس از آن که امیرالمؤمنین على‌بن‌ابى‌طالب(ع) در جنگ صفین، با اصرار و درخواست بسیارى از فرماندهان و سپاهیان خود، حکمیت را با اکراه پذیرفت و جنگ میان سپاهیان خود و سپاهیان معاویه را به پایان آورد، گروهى از لشکریان آن حضرت، به پذیرش حکمیت اعتراض کرده و آن را اقدامى غیرمشروع و اهانت‌آمیز براى خود به حساب آوردند.
No image

ایمان ابوطالب

No image

غزوه بنی‌المصطلق

در ابتدای سخن و قبل از بیان اهمیت موضوع، اشاره به این نکته ضروریست که علاوه بر مشخص بودن اصحاب نزدیک پیامبر اکرم (ص)، در روایاتی (از منابع سنی) صراحتاً از برخی اصحاب، با عنوان دوستان پیامبر (ص) نام برده شده است: «رفقای رسول خدا(ص) دوازده نفرند؛ ابوبکر، عمر، علی (ع)، حمزه، جعفر، ابوذر، مقداد، سلمان، خدیجه، ابن مسعود ، عمار یاسر، بلال بن ریاح.»1 همچنین در تأکید بر علو شخصیتی برخی از آنان آمده است که: « ترمذی ما را حدیث کرد که رسول خدا فرمود:« پروردگار مرا به دوست داشتن چهار تن امر کرده است... علی(ع) یکی از آنهاست...و ابوذر و مقداد وسلمان را هم ؛ ...و خبر داده که خود نیز آنها را دوست دارد.»2
Powered by TayaCMS