اشتغال به عیوب نفس

اصل اشتغال به عیوب نفس بسیار مهم است. باید بنشینم ببینم چه عیوبی دارم. اگر بنده چنین کاری نکند اگر تمام وعاظ عالم هم جمع بشوند نمی‌توانند هیچ کاری بکنند. امام باقر (ع) می‌فرماید: «اگر بنده خودش به فکر نیفتد و با خود جلسه نگذارد، مواعظ همه عالم هم هرگز او را اصلاح نخواهد کرد». تصمیم بگیریم زبان‌هایمان را آلوده نکنیم. وقتی خدا منّت گذاشته و اجازه داده اسم‌هایی چون الله، فاطمه، محمد، حسین و.... را به زبان بیاوریم، پس این زبان را به چیز دیگر آلوده نکنیم. ما آمده‌ایم بنده خدا بشویم. مهم این است که خدا و امام زمان از ما راضی باشند. ‌

یکی از دعاهای با فضیلت این است: «یا من ظهر الجمیل و ستر القبیح». این را وقتی می‌خوانی تصمیم بگیر نیکی‌های مردم را بگویی و زشتی‌هایشان را بپوشانی! دعا می‌خوانی: «یا ستارالعیوب!» خوب تو هم عیب دیگران را بپوشان! وقتی در کمیل می‌خوانیم: «کم من قبیح سترته» تصمیم بگیریم بدی مردم را بپوشانیم و ستارالعیوب باشیم. فرد نشسته سر سجاده مرتب می‌گوید: «یا ارحم الراحمین! یا اکرم الاکرمین!» کتاب دعا را می‌بندد، می‌آید پیش زن و بچه می‌بینی چقدر خشک و خشن است. دعای این فرد مستجاب نمی‌شود.

چهل سال است بلد نیستی با همسرت درست حرف بزنی! چهل سال نتوانستی زبانت را کنترل کنی! به قول امیرالمومنین(ع) اگر محاسبه نفس کنیم و اعمال خود را بسنجیم متوجه می‌شویم که بعضی درهای رحمت چرا به رویمان بسته می شود و نمی توانیم حال معنوی پیدا کنیم.