13 مهر 1394, 13:51
فرزند ایشان در این زمینه نقل مى کند:
«هرکسى خدمت آقا مى رسید و سئوالى داشت بخصوص مسائل شرعى را مى پرسید، آقا قبل از پاسخ، اسم و آدرس شخص را مى پرسید و این هم براى شدت احتیاط ایشان بود که اگر جواب کامل ندادند یا بعداً متوجه شدند که فتواى مجتهد دیگرى را براى او بیان کرده اند یا به هر صورتى اشتباه رخ داده در اولین فرصت به آن شخص جواب کامل و صحیح یا فتواى مطابق فتواى مجتهد آن شخص را برایش بفرستد. یک نمونه آن را به خاطر دارم که روزى یکى از اهالى روستاى اردک لو سئوالى از آقا پرسیده و پاسخى گرفته رفته بودند که دیدم آقا بسیار مضطرب هستند و مرا صدا کردند گفتند: خودت را هر چه سریعتر به روستاى اردک لو برسان و این پاسخ را که کامل هست به آقاى فلانى بده و برگرد و من رفتم حدود یک ساعت طول کشید تا ایشان را پیدا کرده و فرمایش آقا را به ایشان ابلاغ کردم و برگشتم به آقا عرض کردم که مأموریت را انجام دادم، دیدم آقا نفسِ راحتى کشید و به آرامش خود برگشتند و لبخند زدند.»([34])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان