13 مهر 1394, 15:28
تألیفات و شاگردان
فرزانه خوى براى نشر معارف اهل بیت(علیهم السلام) و گسترش علوم اسلامى، لحظه اى نیاسود. ایشان علاوه بر پرورش شاگردان، در تألیف کتاب هاى ارزشمند علمى نیز کوشش هاى چشمگیرى داشت.
شمار فراوان آثار آیت الله خویى ـ با توجه به این که وى هماره به تدریس، پاسخ به استفتائات و پرداختن به امور مرجعیت مشغول بود ـ بیانگر تلاش شبانه روزى او براى احیاى فرهنگ اهل بیت(علیهم السلام) است. حضرت آیت الله خامنه اى در این زمینه مى فرماید:
باید یاد نیکى از عالم بزرگوار و مرجع عظیم الشأن که اخیراً رحلت کردند، یعنى مرحوم آیت الله العظمى آقاى خویى بکنیم. ما به ایشان نه از دید یک مرجع، بلکه از دید یک محقق، مؤلف و مدرّس موفق نگاه مى کنیم. آن چه درباره این بزرگوار و امثال ایشان، غالباً بعد از وفات صحبت مى شود، جنبه هاى مربوط به مرجعیت این بزرگواران است، در حالى که آن چه در زندگى این افراد و شخصیت هاى برجسته اهم است، خصوصیاتى است که مستقیماً به مرجعیت آن ها، مربوط نیست، بلکه مى شود گفت مرجعیت آن ها ناشى از آن خصوصیات است و آن، همان جنبه علمى، تحقیقى، تدریسى و کار موفق و پیگیر آنان در این زمینه است. اگر شما به زندگى این بزرگوار نگاه کنید، مى بینید حداقل در سه رشته علمى و درس مهم، داراى فرآورده هاى علمى تحقیقى هستند، که یکى فقه، دیگرى اصول و سومى رجال است. این همه کتاب هاى فقهى و اصولى که شاگردان ایشان نوشته اند، همه از کلمات ایشان است و شما به این ها اضافه کنید آنچه را که از قلم خود ایشان مستقیماً صادر شده است، کتاب بزرگ و کم نظیر رجالى ایشان که ظاهراً آن را در سال هاى اواخر عمرشان نوشته اند ـ چون ذکر مى کنند که من این کتاب را با اشتغال زیاد و در دوران پیرى مى نویسم ـ یک فرآورده علمى عظیم است. حال شما ببینید یک عالمى که این مقدار فرآورده علمى دارد، چقدر مى تواند تأثیر در حوزه هاى علمى، نه فقط در زمان خود، حتى بعد از زمان خود بگذارد.»([13])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان