19 دی 1394, 15:4
الإمامُ الكاظمُ عليه السلام: إنَّ رجُلًا جاءَ إلى سَيِّدِنا الصّادقِ عليه السلام فَشَكا إلَيهِ الفَقرَ، فقالَ: ليسَ الأمرُ كما ذَكَرتَ، وما أعرِفُكَ فَقيراً، قالَ: واللَّهِ يا سَيِّدي ما استَبَيتُ، وذَكَرَ مِن الفَقرِ قِطعَةً، والصّادقُ يُكَذِّبُهُ- إلى أن قالَ لَهُ-: خَبِّرْني لو اعطِيتَ بالبَراءَةِ منّا مِئةَ دينارٍ، كُنتَ تَأخُذُ؟ قالَ: لا، إلى أن ذَكَرَ الوفَ دَنانيرَ، والرَّجُلُ يَحلِفُ أ نّهُ لا يَفعَلُ، فقالَ لَهُ: مَن مَعهُ سِلعَةٌ يُعطى بها هذا المالَ لايَبِيعُها، هُو فَقيرٌ؟! [1]
امام كاظم عليه السلام: مردى خدمت سرورمان امام صادق عليه السلام آمد و از ندارى شكوه كرد. حضرت فرمود: چنان نيست كه تو می گويى و به نظر من تو فقير نيستى. مرد عرض كرد: سرورم! به خدا قسم خوراك شب خود را هم ندارم. و نمونه هايى از ندارى خود را برشمرد، اما حضرت صادق عليه السلام پيوسته گفته او را تكذيب می كرد، تا آن جا كه به او فرمود: به من بگو اگر صد دينار به تو بدهند تا از ما بيزارى جويى آن را می ستانى؟ عرض كرد: نه. حضرت مبلغ را به هزار دينار رسانيد و آن مرد هر بار سوگند می خورد كه اين كار را نخواهد كرد. حضرت به او فرمود: كسى كه چنين كالايى دارد و آن را با اين قيمت نمی فروشد، آيا ندار است؟
منبع:پژوهه تبلیغ
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان