1 بهمن 1394, 9:42
رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: ما مِن مُسلِمٍ يَنظُرُ امرأةً أوّلَ رَمقَةٍ ثُمّ يَغُضُّ بَصَرَهُ إلّاأحدَثَ اللَّهُ تعالى لَهُ عِبادَةً يَجِدُ حَلاوَتَها في قَلبِهِ. [1]
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ مرد مسلمانى نيست كه نگاهش به زنى بيفتد و چشم خود را پايين اندازد مگر اينكه خداى متعال به او توفيق عبادتى دهد كه شيرينى آن را در دل خويش بيابد.
رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: النَّظَرُ سَهمٌ مَسمومٌ مِن سِهامِ إبليسَ، فمَن تَرَكَها خَوفاً مِن اللَّهِ أعطاهُ اللَّهُ إيماناً يَجِدُ حَلاوَتَهُ في قَلبِهِ. [2]
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: نگاه كردن، يكى از تيرهاىزهرآلود ابليس است. پس، هركه از ترس خدا چشم خود را [از نامحرم] فرو بندد خداوند به او ايمانى عطا فرمايد كه حلاوت آن را در دلش بيابد.
رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: مَن نَظَرَ إلَى امرأةٍ فَرَفَعَ بَصَرَهُ إلَى السَّماءِ أو غَمّضَ بَصَرَهُ لَم يَرتَدَّ إلَيهِ بَصَرُهُ،حتّى يُزَوِّجَهُ اللَّهُ مِن الحُورِ العِينِ. [3]
امام صادق عليه السلام: هركه نگاهش به زنى بيفتد و چشم خود را به طرف آسمان كند يا آن را بر هم نهد، هنوز چشم برهم نزده خداوند از حورالعين به ازدواج او در آورد.
منبع:پژوهه تبلیغ
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان