25 آبان 1396, 0:53
روزنامه ابتکار
تاریخ: چهارشنبه 19 مهر ماه 1396
نوزدهم مهرماه سالروز اعلام تشکیل دولت سراسری (واحد) ایران در سال 539 پیش از میلاد و نیز سالروز اعلام ایجاد جامعه جهانی ملل مشترکالمنافع ایران و حقوق انسان است. به این ترتیب، این روز، زادروز ایران است.
کوروش بزرگ در اکتبر سال 539 و پس از تصرف شهر بابل که طبق محاسبات تقویمی 12 و یا 13 اکتبر صورت گرفت تأسیس ایران واحد (مسکن سه طایفه ایرانی پارس، ماد و پارت ـ پارسها در جنوب و شرق، مادها در غرب از محور ری و پارت ها = خراسانیان که تاجیک هم خوانده میشوند در شمال شرقی) و نیز فرضیه خود ـ ایجاد یک جامعه جهانی مرکب از ملل مشترکالمنافع دارای یک دولت انتخابی واحد را اعلام داشت تا جنگ، فقر و تفاوتها از میان برود. وی سرزمینهای متصرفی را ملل مشترک المنافع ایران اعلام داشت که میتوانند دین، زبان و رسوم خودرا که این رسوم ناقض اخلاقیات و رفتار نیک نباشند حفظ کنند و قول داد که مقامات این ملل نیز محلی باشند. به این ترتیب کوروش از امپراتوری ایران به نام یک جامعه مشترکالمنافع یاد کرده و خواهان «جهانِ یک دولتی» مرکب از ملل دارای استقلال در امور داخلی شده بود که اندیشمندان در دو سه قرن اخیر آن را راه حل مسائل جاری بشریت دانستهاند که همچنان دچار جنگ و مشکلات اجتماعی ـ اقتصادی و نقض حقوق طبیعی بشر و آزادیهاست.
شهر بابل پایتخت یک دولت به همین نام ـ و به باور مورخان؛ ظالم نسبت به بیشتر اتباع که قلمرو آن تا ساحل شرقی مدیترانه امتداد داشت و در 90 کیلومتری جنوب غربی بغداد امروز و در کنار فرات و مجاورت شهر حلّه واقع شده 12 و یا 13 اکتبر سال 539 پیش از میلاد به دست ارتش ایرانیان افتاد و کوروش بزرگ وارد آن شهر شد و تحقق آرزوی خودرا که ایجاد یک جامعه جهانی مشترکالمنافع بود اعلام داشت و تلاشهای 20 سالهاش را برای تحقق امپراتوری پارسیان به عنوان پایه جامعه جهانی مشترکالمنافع برشمرد. در همین شهر بود که کوروش حقوق انسان را اعلام کرد که لوح استوانه شکل حاوی متن آن، از آن زمان تاکنون باقی مانده و نخستین اعلامیه حقوق بشر بشمار میآید.
وی بر همین اساس، یهودیان زندانی دولت بابل را آزاد و روانه زادگاهشان ساخت و به هزینه ایران شهرهای آنان ازجمله اورشلیم را بازسازی کرد. در کتب دینی از کوروش به نیکی یاد شده است.
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان