13 مهر 1394, 13:51
آیت الله کوچه باغى در مورد خصوصیات استادش نکاتى را مطرح کرده که براى آشنایى بیشتر با شخصیت آن عالم راستین نقل آن مفید به نظر مى رسد.
1 ـ وى در ماه مبارک رمضان منبر مى رفت و با بیان خوب و رساى خویش مطلب مورد بحث خویش را پرورش داده و هر شنونده اى را جذب مى کرد.
2 ـ شیوه وى در تدریس، جمع بین سطح و خارج بود. درس او عمیق و فشرده بود و نکات مهم را توضیح مى داد.
3 ـ نماز جماعت را کوتاه و سبک مى خواند، تا جاییکه ضرب المثل شده بود.
4 ـ در ساده زیستى الگوى عالمان راستین بود و هم سطح فقیرترین افراد زندگى مى کرد.
5 ـ به طلبه هایى که درس خوان نبودند و به تحقیق و تفکر اهمیت نمى دادند، توجه نمى کرد.
6 ـ افراد مرموز و جاهل و غافل در گوشش فحش و ناسزا مى گفتند و استخوان مرغ در جلو خانه اش مى ریختند و شایع مى کردند که آقاى شهیدى غذاهاى الوان و اشرافى مى خورَد او تحمل مى کرد.
7 ـ آن بزرگوار فقط یک فرزند دختر داشت که همسر میرزا على آقا بود.
8 ـ رفتار وى با اهل منزل و دیگران همراه با بزرگوارى، عفو و گذشت بود و هیچ گاه کینه کسى را به دل نمى گرفت.([33])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان