دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

شفاعت‌ حضرت ‌ معصومه(س)

بالاترین جایگاه شفاعت از آن رسول گرامی اسلام(ص) است که در قرآن کریم از آن به مقام محمود تعبیر شده است.دو تن از بانوان خاندان رسول گرامی اسلام(ص) شفاعت گسترده‌ای دارند که به طور بسیار وسیع می‌تواند همه‌ی اهل محشر را در...
No image
شفاعت‌ حضرت ‌ معصومه(س)
شفاعت‌ حضرت ‌ معصومه(س) تهیه و تنظیم: جمیله مهدوی‌نیا بالاترین جایگاه شفاعت از آن رسول گرامی اسلام(ص) است که در قرآن کریم از آن به مقام محمود تعبیر شده است.دو تن از بانوان خاندان رسول گرامی اسلام(ص) شفاعت گسترده‌ای دارند که به طور بسیار وسیع می‌تواند همه‌ی اهل محشر را در برگیرد. این دو بانوی عالی‌قدر ما یکی صدیقه‌ی طاهره، حضرت‌فاطمه‌ی‌زهرا(س) است که شفاعت، مهریه‌ی آن حضرت است و دیگری حضرت معصومه(س) است. در حدیثی که حتی از اهل سنت نقل شده است، پس از فاطمه‌ی زهرا(س) گستردگی شفاعت هیچ بانویی به شفاعت محشر حضرت معصومه(س) نمی‌رسد. امام‌صادق(ع) فرموده‌اند: به شفاعت آن حضرت(س) همه‌ی شیعیان ما وارد بهشت می‌شوند. حضرت معصومه(س) از جمله بانوان گرانقدر جهان تشییع است و مقام علمی والایی دارد. نقل شده که جمعی از شیعیان به دیدار حضرت موسی‌بن‌جعفر(ع) به مدینه رفتند تا از ایشان درباره مسائل شرعی خود پرسش کنند. چون امام کاظم(ع) در مسافرت بودند. پرسش‌های خود را به حضرت معصومه(س) که در آن هنگام کودکی خردسال بود، تحویل دادند. فردای آن روز، برای گرفتن پاسخ به منزل امام(ع) مراجعه کردند؛ اما هنوز از سفر برنگشته بودند. به ناچار، خواستند تا پرسش‌های خود را بگیرند و در مسافرت بعدی به خدمت امام برسند.‌ وقتی پرسش را گرفتند، دیدند حضرت معصومه(س) جواب آنان را نوشته است. شیعیان بسیار خوشحال شدند و پس از سپاسگزاری فراوان، شهر مدینه را ترک کردند. هنگامی که برمی‌گشتند به طور اتفاقی امام‌موسی‌کاظم(ع) را در بین راه دیدند. ماجرا را به حضرت گفتند. وقتی امام(ع) پاسخ پرسش‌ها را مطالعه کردند دیدند پاسخ‌‌ها همه درست است سه بار فرمودند: پدرش فدایش! حضرت معصومه(س) مانند حضرت زینب(س) <عالمه‌ای غیرمعلّمه> بودند. امام جواد(ع) فرموده‌اند: هر کسی عمه‌ی مرا در قم زیارت کند، بهشت از آن اوست. (بحار جلد 102، صفحه‌ی 265)
روزنامه اطلاعات

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

پر بازدیدترین ها

No image

تحقیق الدلائل

No image

شرح مختصر النافع محقق حلى

علامه عبدالحسین امینى مى‌گوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیده‌ام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشته‌اى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مى‌گذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قول‌هاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مى‌رسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصل‌تر باشد.

No image

الفوائد الغرویّه

Powered by TayaCMS