13 مهر 1394, 13:51
محبت او به اهل بیت بسیار بود. سه عنوان از بزرگ ترین آثارش ( تفسیر گازر، نقض و غارات) را به امام زمان (عج) اهدا کرده است. او شرح دعاى ندبه را به عشق اهل بیت(علیهم السلام) تألیف کرد و فقط به خاطر استشمام شمیم معارف اهل بیت(علیهم السلام)، کتاب «زادالسّالک» فیض کاشانى و «شرح مصباح الشّریعه» عبدالرزّاق گیلانى را تصحیح کرد، و حال آنکه این دو کتاب به ظاهر مشرب تصوّف دارند.([15]) او جمع اسم و کنیه حضرت رسول(صلى الله علیه وآله) را فقط براى امام زمان(علیه السلام)جایز مى داند.([16])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان