13 مهر 1394, 15:28
خطابه
او در زمان خویش از واعظان زبردست و از مشهورترین سخنرانان ایران به شمار مى رفت. به منبر و خطابه علاقه مفرطى داشت به طورى که بعد از اتمام سطوح به خطابه روى آورد و بیشترین آثار علمى خویش را در این زمینه به نگارش درآورد.
شیخ آقا بزرگ تهرانى او را در وعظ و خطابه از مشاهیر وعاظ ایران و از افاضل رجال با کفایت منبر یاد کرده و فعالیّت هاى علمى و تبلیغى وى را مى ستاید[24] و کتاب دایرة المعارف تشیّع هم در این خصوص مى نویسد:
«ملاّ على خیابانى در وسعت اطلاعات به ویژه در زمینه تاریخ و تراجم کم نظیر بود و خود در مقدمه کتاب «علماى معاصرین» تصریح کرده است که از عنفوان جوانى به تاریخ و تراجم علاقه شدیدى داشته است. همچنین ذوق و شوق تألیف و خطابه در وجودش موج مى زد بدین سبب پس از فراغت از دوره سطح از همان ایّام تحصیلات عالى به تألیف و تحقیق و نوشتن همچنین خطابه و وعظ و سخنرانى پرداخت. او از مشهورترین واعظان و خطیبان ایران به ویژه آذربایجان بوده به همین خاطر «واعظ خیابانى» خوانده مى شد[25]».
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان