14 مهر 1394, 11:47
آیت الله خویى:
آیت الله خویى و آیت الله مرندى از شاگردان آیت الله نائینى بودند و علاقه متقابل به همدیگر داشتند. آیت الله خویى بارها فرموده بود:
«اگر کسى از نجف به قصد زیارت آیت الله مرندى به مرند برود، ارزش دارد.»
دو نفر از اهالى مرند به نجف مى روند، خدمت آیت الله خویى مى رسند. ایشان مى پرسد: اهل کجا هستید؟ عرض مى کنند: اهل مرند. آیت الله خویى آهى مى کشد و مى فرماید: «اى کاش امکان آن را داشتم که خدمت آیت الله مرندى برسم و از نزدیک دیدار را تازه مى کردم.»([24])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان