14 مهر 1394, 11:47
میرزا محمّد على مدرس:
«شیخ اجل اقدم، فقیه فاضل، محدّث، ثقه و معتمد از اعاظم مشایخ امامیّه، از اعیان فقها و متکلمین قرن پنجم هجرى قمرى شیعه مى باشد که در مراتب علمیّه و ایفاى وظایف دینیّه داراى مقامى عالى و از تلامذه شیخ طوسى و سید مرتضى بود. نزد سلاّر بن عبدالعزیز دیلمى تلمّذ نمود و از طرف سید به تدریس و قیام به امور دینیّه بلاد حلب منصوب شد. به همین جهت، به خلیفة المرتضى موصوف گردید. از طرف شیخ طوسى نیز در بلاد شام نیابت داشت.»([53])
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
علامه عبدالحسین امینى مىگوید: چند فصل از آن را به خط مؤلف دیدهام که در خاتمه فصل احیاءالموات عبدالصمد همدانى نوشته بود. «این آخرین نوشتهاى است که بر قلم مؤلف گناهکارش عبدالصمد همدانى در کربلاى حسینى روان گشت در حالى که بر هجرت نبوى 1195 سال مىگذشت.» این شرح به خوبى موید آن است که مؤلف در فقه، اصول، حدیث و زبان و ادبیات عرب تبحرى وافر داشته است. شیخ آقا بزرگ تهرانى نوشته است: بخشى از آن را، از بحث لقطه تا مواریث، به خط عبدالصمد همدانى نزد سادات آل خراسان در نجف دیدم که حاوى نقل قولهاى وى، احادیث و تحقیقات زیادى بود و به نظر مىرسد از ریاض المسایل و حیاض الدلائل سید على طباطبائى مفصلتر باشد.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان